Bolesław Zahorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Fostowicz-Zahorski
Bolesław Lubicz-Zahorski, Zygmunt Ból, Bolesław Zygmunt Lubicz
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 1887
Teklomir
Data i miejsce śmierci 3 marca 1922
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
1 Dywizja Litewsko-Białoruska
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Zajęcie Wilna
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941)

Bolesław Fostowicz-Zahorski ps. Filip, Lubicz, Ból (ur. w 1887 w Teklomirze, zm. 3 marca 1922 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy, członek Organizacji Bojowej PPS, publicysta, poeta, bibliotekarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bolesław Fostowicz-Zahorski urodził się na Kresach Wschodnich, w majątku rodzinnym Teklomir na terenie późniejszego powiatu Wilejka, w rodzinie ziemiańskiej, był synem Michała i Heleny ze Stankiewiczów.

Od młodości był związany z ruchem socjalistycznym. Był działaczem PPS, należał do Organizacji Bojowej PPS. Brał udział w działaniach Rewolucji 1905. W 1906 roku został skazany przez władze carskie na 4 lata katorgi na Syberii. Zbiegł z zesłania z Zierientuja, po czym powrócił na ziemie polskie i nadal działał w ruchu socjalistycznym, najpierw w Łodzi, następnie w Zagłębiu Dąbrowskim. W czasie I wojny światowej był żołnierzem 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowa[1]. Od 1918 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach Wojska Polskiego. Uczestniczył w wyprawie wileńskiej. W latach 1919–1920 pracował jako kierownik Oddziału Informatyczno-Politycznego przy dowództwie 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W tym czasie był zastępcą naczelnika oddziału werbunkowego Wojska Polskiego w Mińsku w stopniu podporucznika. Później awansowany na porucznika[1]. Działał w zarządzie Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego w Mińsku[2]. Brał udział w misji wojskowej na Łotwie.

W 1921 roku objął stanowisko kierownika działu wydawnictw periodycznych Biblioteki Publicznej w Warszawie. Jednocześnie zamieszkał w suterenie biblioteki wraz z poślubioną w tym czasie żoną. Podczas pracy 3 marca 1922 roku usiłował sprawdzić przyczynę zalewania wodą sufitu gmachu biblioteki, w tym celu wszedł na szklany dach, który pod ciężarem załamał się, wskutek czego Zahorski upadł z wysokości dwóch pięter do wnętrza gmachu, trafiając na stół i w wyniku odniesionych obrażeń zmarł na miejscu[1][3][4]. Został pochowany 8 marca 1922 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A14-6-1)[1][5].

Był bratem szachisty Eugeniusza Zahorskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Pieśni

Przyjmuje się, że jest autorem:

  • słów do piosenki żołnierskiej „Szara piechota” (prawdopodobnie w 1917 roku, opublikowanej w 1929 roku)
  • pieśni „Łodzianka” (opublikowanej w 1920 roku)
Książki i inne publikacje
  • Jutro: jednodniówka robotnicza
  • Pobojowisko: nowele, sylwetki, szkice, 1916[8]
  • Wiersze piłsudczyka, 1920[9]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bolesław Fostowicz-Zahorski (Lubicz). Nekrolog. „Kurier Warszawski”. Nr 67, s. 4, 8 marca 1922. 
  2. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 84 (1920), Warszawa: Archiwum Akt Nowych.
  3. Wiadomości bieżące. Z miasta. Tragiczny wypadek. „Kurier Warszawski”. Nr 63, s. 3, 4 marca 1922. 
  4. Lubicz-Zahorski Bolesław. www.bliskopolski.pl. [dostęp 2017-03-12].
  5. Lista pochowanych. Bolesław Fostowicz-Zahorski. um.warszawa.pl. [dostęp 2018-01-08].
  6. M.P. z 1930 r. nr 300, poz. 423.
  7. Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 66, s. 5, 1922-03-08. Warszawa. 
  8. Bolesław Zygmunt Lubicz, Pobojowisko: nowele-sylwetki, szkice, Warszawa 1917, polona.pl [dostęp 2018-07-02].
  9. Bolesław Zahorski Lubicz, Wiersze Piłsudczyka, Mińsk Lit. 1920, polona.pl [dostęp 2018-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]