Boris Szczerbina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boris Jewdokimowicz Szczerbina
Борис Евдокимович Щербина
Ilustracja
Tablica pamiątkowa w Tiumeni.
Data i miejsce urodzenia 5 października 1919
Debalcewo
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1990
Moskwa
Odznaczenia
Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Boris Jewdokimowicz Szczerbina (ros. Борис Евдокимович Щербина, ur. 5 października 1919 w Debalcewie, zm. 22 sierpnia 1990 w Moskwie) – radziecki działacz partyjny i państwowy, członek KC KPZR (1976-1990), minister budownictwa przemysłu naftowego i gazowego ZSRR (1973-1984), zastępca przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR (1984-1989), Bohater Pracy Socjalistycznej (1983).

Od 1937 studiował w Instytucie Inżynierii Transportu Kolejowego w Charkowie, 1939 wstąpił do WKP(b). Uczestnik wojny ZSRR z Finlandią 1939-1940. W 1942 ukończył studia i został wybrany sekretarzem Obwodowego Komitetu Komsomołu w Charkowie, jednak wkrótce przeniósł się do pracy w KC Komsomołu w Moskwie. Po napaści Niemiec na ZSRR zajmował się organizacją wojskowego transportu kolejowego. Od 1944 ponownie był pracownikiem organów partyjnych, w 1948 ukończył Szkołę Partyjną przy KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy (KP(b)U). 1951-1955 sekretarz, a 1955-1961 II sekretarz Komitetu Obwodowego KPZR w Irkucku. W czasie gdy zajmował stanowiska partyjne w Irkucku, ukończono budowę elektrowni wodnej w Irkucku (1958), zbudowano elektrownię wodną w Bracku (1954), założono miasta Angarsk i Szelechow i oddano do użytku Kombinat Petrochemiczny w Angarsku (1955). 1961-1973 I sekretarz Komitetu Obwodowego KPZR w Tiumeni. Od 11 grudnia 1973 do 13 stycznia 1984 minister budowy przemysłu naftowego i gazowego ZSRR. Od 13 stycznia 1984 do 7 czerwca 1989 zastępca przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR. Nadzorował działalność ministerstwa przemysłu naftowego, ministerstwa przemysłu gazowego, ministerstwa energetyki, ministerstwa przemysłu węglowego i ministerstwa geologii. 1962-1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 6 do 11 kadencji.

W 1986 r. kierował komisją rządową w sprawie likwidacji skutków katastrofy w elektrowni jądrowej w Czarnobylu. W dniu 26 kwietnia 1986 r. udał się do położonego przy elektrowni miasta Prypeć nakazując jego ewakuację, która rozpoczęła się następnego dnia o godzinie 14.00. Następnie zorganizowano ewakuację mieszkańców z 10- i 30-kilometrowej strefy wokół elektrowni. Komisja podejmowała decyzje m.in. w sprawie gaszenia pożaru, budowy sarkofagu nad czwartym blokiem energetycznym, odkażania terenu i budowy nowego miasta Sławutycz dla ewakuowanych mieszkańców[1].

Od czerwca 1989 na emeryturze. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym. Pośmiertnie otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Debalcewo. 26 listopada 2004 na głównej ulicy Tiumeni postawiono jego popiersie, a na jednym z budynków w Tiumeni wmurowano poświęconą mu tablicę pamiątkową. Jego imieniem nazwano ulicę w Chanty-Mansyjsku i bulwar w Tiumeni.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]