Bronisław Pekowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Pekowski
Data urodzenia 1940
Data śmierci 2014-01-1818 stycznia 2014
Typ głosu bas-baryton
Gatunki opera
Zawód solista operowy
Aktywność 1976–2014

Bronisław Pekowski (ur. w 1940, zm. 18 stycznia 2014[1]) – śpiewak (bas-baryton), solista bydgoskiej Opery (1976-1986) oraz Teatru Wielkiego w Warszawie (od 1986).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zdolności wokalne odziedziczył po matce, która śpiewała w chórze bydgoskiego teatru muzycznego. Ulegając jej namowom, już jako inżynier po Politechnice Warszawskiej rozpoczął naukę śpiewu, najpierw w Średniej Szkole Muzycznej w Koszalinie, a następnie w Bydgoszczy. Będąc dyrektorem Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego, jeździł kilka razy w miesiącu do Warszawy na lekcje do Krystyny Szczepańskiej. Potem bawiąc służbowo we Wrocławiu nawiązał kontakt z Barbarą Kostrzewską i Beatą Artemską, które poleciły go Stanisławowi Renzowi – dyrektorowi bydgoskiej Opery. W 1976 r. rozpoczął pracę w tym teatrze jako solista.

Już po kilku sezonach, mimo że łączył jeszcze działania wokalno-artystyczne z obowiązkami geodezyjno-kartograficznymi – udowodnił, że jest profesjonalnym śpiewakiem. Jego debiutem artystycznym była rola Skołuba w Strasznym Dworze S. Moniuszki (1976) i tytułowy Holender tułacz w operze R. Wagnera. Grał również w Eugeniuszu Onieginie P. Czajkowskiego (1980) i w Kniaziu Igorze A. Borodina (1982), gdzie stworzył kreacje postaci tytułowego bohatera. Grał także w kilkunastu innych operach i operetkach.

W 1986 r. za namową prof. Antoniego Wicherka został solistą Teatru Wielkiego w Warszawie. Jednak w Bydgoszczy pojawiał się nadal w ramach gościnnych występów. W 1989 r. uczestniczył w premierze Otella i razem z bydgoskim zespołem odbył tournée po Włoszech i Malcie. Jako bas-baryton warszawskiej sceny operowej występował w licznych spektaklach oraz wyjazdach zagranicznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2014-01-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]