Camille Paglia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Camille Anna Paglia (ur. 2 kwietnia 1947) – amerykańska profesor, krytyk sztuki i życia społecznego, określająca siebie jako feministka w opozycji i liberał[1][2]. Od 1984 r. jest profesorem The University of the Arts w Philadelphii, w stanie Pensylwania. Jest autorką wielu książek. Bestsellerem okazała się wydana w 1990 roku książka z dziedziny krytyki literackiej: Sexual Personae: Art and Decadence from Nefertiti to Emily Dickinson. Wśród jej książek jest także analiza filmu Alfreda Hitchcocka Ptaki, oraz szkice o poezji Break, Blow, Burn (Złam, rozbij, spal). Pisze artykuły na temat sztuki, pop-kultury, feminizmu i polityki. Paglia z uznaniem wypowiada się o Madonnie, przyjęła też radykalnie liberalną postawę wobec wzbudzających kontrowersje kwestii socjalnych jak aborcja, homoseksualizm i zażywanie narkotyków. Wyraża się krytycznie o amerykańskim feminizmie, jest także bardzo krytyczna w stosunku do następujących francuskich pisarzy jak Jacques Lacan, Jacques Derrida, and Michel Foucault.

O krytyce sztuki współczesnej wypowiedziała się, że jest niezdolna do powiedzenia czegokolwiek ważnego, gdyż oddaliła się od świata rzeczy fizycznych. Według Paglii, sztuka to idee wyrażone w formie materialnej. Ponieważ sztuka nie jest filozofią, nie operuje słowem, lecz dokonuje się w świecie pięciu zmysłów[2].

Skrytykowała publicystykę Christophera Hitchensa, uznając, że jego wypowiedzi wobec religii nie były poparte rzetelnymi badaniami:

Quote-alpha.png
Hitchens nie wiedział prawie nic na temat historii religii i jej roli w społeczeństwie, i nie zawracał sobie głowy robieniem jakichś badań na ten temat. Jego teksty na temat religii są bezużyteczne, sztuczne i zawierają nieprawdopodobną ilość błędów. Zadeklarowałam mój ateizm w 1990 r. – znacznie wcześniej niż Hitchens – kiedy moja pierwsza książka wyrzuciła mnie jak w katapulcie na scenę życia publicznego, ale mam ogromny szacunek dla religii, którą uważam za źródło wartości psychologicznych, etycznych i kulturalnych nieskończenie bogatsze niż głupi i śmiercionośny post-strukturalizm, który stał się zeświecczoną religią[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]