Canzonissima

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Canzonissima
Ilustracja
Paolo Panelli, Delia Scala i Nino Manfredi – gospodarze Canzonissimy edycji 1959
Lata aktywności 1956–1974
Założyciel RAI
Tematyka muzyka pop
Strona internetowa

Canzonissimaprogram organizowany przez telewizję włoską RAI mający formę konkursu, który dawał możliwość wygranej zarówno artystom (głosowanie przy pomocy kart pocztowych) jak i publiczności, spośród której wygrywał posiadacz tej karty, która zawierała prawidłową kolejność piosenek konkursowych. Program Canzonissima, popularny w latach 60. był, obok Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, jednym z najważniejszych wyznaczników nowych trendów we włoskiej muzyce pop. Gromadził przed telewizorami miliony melomanów, wylansował nowe twarze włoskiej piosenki jak: Gianni Morandi (trzykrotny zwycięzca), Massimo Ranieri czy Iva Zanicchi[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 50.[edytuj | edytuj kod]

Poprzednikiem programu Canzonissima była zapoczątkowała w 1956 roku audycja telewizyjna, zatytułowana „Le canzoni della fortuna”, mająca formę konkursu piosenkarskiego, w którym uczestniczyło 200 piosenek, skomponowanych w ciągu 50 lat poprzedzających audycję. Audycja była powiązana z loterią Lotteria Nazionale Italia, powołaną do życia ustawą z 4 sierpnia 1955 roku. Kupony konkursowe loterii były połączone z 8 piosenkami dopuszczonymi do finału. W pierwszych ośmiu z dziesięciu etapów uczestniczyło ponad 100 000 kart pocztowych, związanych z trzema odrębnym etapami konkursu. Audycja była transmitowana od 14 października 1956 do 6 stycznia 1957 roku, a wśród wykonawców znaleźli się tacy artyści jak: Carla Boni, Gino Latilla, Duo Fasano, Luana Sacconi, Nunzio Gallo, Ugo Molinari, Tullio Pane, Clara Vincenzi, Gianni Ravera, Tonina Torrielli, Gianni Marzocchi i Franca Raimondi. Wygrały piosenki „Mamma” śpiewana przez Nunzio Gallo i „Buon anno buona fortuna”, śpiewana przez Gino Latillę[2]. W roku 1957 audycja była transmitowana pod nazwą Voci e volti della fortuna, a wygrała piosenka „Lazzarella”, wykonana przez Aurelio Fierro[2]. Kolejna edycja konkursu rozpoczęła się 22 października 1958 roku już pod nazwą „Canzonissima”, z podtytułem „corsa di canzoni abbinata alla Lotteria di Capodanno”. W takiej formule Canzonissima była transmitowany do sezony1974/1975[3]. Finał inauguracyjnego konkursu Canzonissima miał miejsce p4 stycznia 1959 roku, a uczestniczyli w nim tacy wykonwcy jak Claudio Villa, Achille Togliani, Aurelio Fierro, Nunzio Gallo i Nilla Pizzi; wygrała ta ostatnia śpiewając piosenkę „L'edera”[2].

Historyczna okazała się edycja programu Canzonissima w sezonie 1959/1960, ponieważ stała się ona wzorcem dla wszystkich następnych programów tego cyklu. Prowadzona była przez znanych prezenterów: Delia Scala, Paolo Panelli i Nino Manfredi) ze współudziałem Dino Verde i Liny Wertmüller. Finał 6 stycznia 1960 roku wygrała piosenka „Piove”, którą zaśpiewał Joe Sentieri[3][2].

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi (3-krotny triumfator konkursu) i Claudio Villa (2-krotny)
Dalida w 1967 śpiewa "Dan Dan Dan", piosenka o jej niedawnej utracie dziecka.

Edycję 1960/1961, prowadzoną przez prezenterów: Aroldo Tieri, Alberto Lionello, Lilli Lembo i Laurettę Masiero wygrał Tony Dallara śpiewając w finale 6 stycznia 1961 roku piosenkę „Romantica[3][2].

Ten sam wykonawca wygrał również kolejną edycję programu w sezonie 1961/1962, tym razem śpiewając piosenkę „Bambina, bambina”. w finale pojawili się tacy wykonawcy jak między innymi Adriano Celentano, Milva i Peppino di Capri. W konkursie sprzedano 2 989 000 kuponów loteryjnych[3][2].

Edycję 1962/1963 poprowadzili Dario Fo i Franca Rame. Ich sposób prowadzenia programu wywołał jednak kontrowersje w środowisku dziennikarskim prowadząc nawet do interpelacji poselskich. Ostatecznie oboje zostali odsunięci od prowadzenia programu i zastąpieni przez parę: Sandra Mondaini i Tino Buazzelli. Finał 6 stycznia 1963 roku wygrała piosenka „Quando quando, quando”, którą zaśpiewał Tony Renis[3][2].

W latach 1963–1968 coroczny cykl Canzonissima został przerwany i zastąpiony przez inne programy. Były to kolejno:

  • 1963/1964 – Gran Premio (w programie startowały regiony, a wygrała Sycylia),
  • 1964/1965 – Napoli contro tutti (wygrał Claudio Villa z piosenką „’O sole mio”),
  • 1965/1966 – La prova del nove (wygrał Gianni Morandi z piosenką „Non son degno di te”)
  • 1966/1967 – Scala Reale (zwycięska piosenka to „Granada”, zaśpiewana przez Claudio Villę),
  • 1967/1968 – Partissima (wygrała Dalida z piosenką „Dan dan dan”)[3][2].

Wydania programu Canzonissima zostały wznowione w 1968 roku. Sezon 1968/1969 poprowadzili Mina, Walter Chiari i Paolo Panelli. Program odniósł duży sukces, a każdą transmisję obejrzało średnio 22 miliony widzów. Wygrał Gianni Morandi z piosenką „Scende la pioggia”[3][2].

Edycja 1969/1970, która poprowadzili Johnny Dorelli i Raimondo Vianello ze współudziałem sióstr Kessler, również okazała się sukcesem. Oglądało ją ponad 21 milionów telewidzów (więcej obejrzało tylko finał Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo – ponad 22 miliony). Wygrał, podobnie jak rok wcześniej, Gianni Morandi z piosenką „A chi se ne importa”[3][2].

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Finaliści konkursu Canzonissima 1970; od lewej: Domenico Modugno, Al Bano, Gianni Morandi, Orietta Berti, Massimo Ranieri oraz Claudio Villa (na dole)

Jesienią 1970 prowadzenia programu podjęli się Raffaella Carrà i Corrado. Carrà zaśpiewała również piosenkę otwierającą program, „Ma che musica maestro”. Finał edycji 6 stycznia 1971 roku wygrał Massimo Ranieri z piosenką „Vent'anni” pokonując konkurencję złożoną z takich artystów jak, między innymi: Claudio Villa, Patty Pravo, Rita Pavone, Caterina Caselli, Iva Zanicchi i Gianni Morandi[3][2].

Kolejną, dziesiątą edycję Canzonissimy w sezonie 1971–1972 poprowadzili również Raffaella Carrà i Corrado. Ich partnerami byli Vittorio Gassman i Alighiero Noschese. Transmisję oglądało średnio ponad 25 milionów widzów, której to ilości nie przebił nawet finał Festiwalu w San Remo (24,4 miliona telewidzów). Wygrał Nicola Di Bari z piosenką „Chitarra suona più piano”[3][2].

Edycję 1972–1973 poprowadzili Pippo Baudo i Loretta Goggi, a partnerowali im Vittorio Gassman i Monica Vitti. Pobito rekord ilości kart konkursowych, biorących udział w głosowaniu (ponad 20,5 miliona). Wygrał Massimo Ranieri z piosenką „Erba di casa mia”[3][2].

W 1973 roku transmisje programu Canzonissima przeniesiono na niedzielne popołudnia. Popularność programu zaczęła spadać. Włoska muzyka pop popadła w kryzys (dotyczyło to nawet Festiwalu w San Remo), do głosu doszło pokolenie młodych śpiewających autorów, a odmłodzona publiczność zaczęła interesować się muzyką anglosaską. W finale 6 stycznia 1974 roku zwyciężyła Gigliola Cinquetti z piosenką „Alle porte del sole”[3][2].

Kolejną edycję Canzonissimy, ostatnią jak się później okazało, poprowadzili Raffaella Carrà i para komików Cochi i Renato. Zaśpiewali oni też piosenki otwierające i kończące program: „Felicità-ta-ta” (Raffaella Carrà) i „La vita la vita” (Cochi e Renato). Po raz pierwszy nagrody przyznano w dwóch kategoriach: muzyka pop – wygrał duet Wess i Dori Ghezzi z piosenką „Un corpo e un'anima” oraz folk – wygrał Tony Santagata z piosenką „Lu maritiello”[3][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Michalski: Z piosenką dookoła świata. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, s. 220. ISBN 83-214-0671-8.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Storiaradiotv.it: Canzonissima (wł.). www.storiaradiotv.it. [dostęp 2014-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
  3. a b c d e f g h i j k l m Rai 1: Canzonissima Story (wł.). www.imigliorianni.rai.it. [dostęp 2014-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]