Ceramika pokucka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ceramika pokucka ze zbiorów Aleksandra Rybickiego w Muzeum Historycznym w Sanoku

Ceramika pokucka – garncarnstwo artystyczne wyrabiane przez ludność PokuciaHucułów, ceramika dekorowana techniką półmajolikową.

Głównymi ośrodkami wytwarzania tej ceramiki były Kuty, Pistyń, Kosów i Kołomyja.

Początki wytwarzania ceramiki w tej technice dali polscy garncarze przybyli na Huculszczyznę w I poł. XIX wieku z Galicji, m.in. pradziad Stanisława Krycińskiego. Podstawowymi kolorami w tym stylu są zielony, czarny, ugrowo-żółty, ceglasty, brunatny i niebieski. Przeważają motywy roślinne, geometryczne, zoomorficzne i antropomorficzne. Głównymi elementami są girlandy, kwiaty, liście, trójkąty i ostrosłupy. Świat zwierzęcy reprezentują ptaki i jelenie na tle lasu, ale również postacie żołnierzy, myśliwych, elementy architektury sakralnej czy figury świętych. W formach pokuckich wyrobów najczęściej powtarzają się wazony, dzbanki o pękatych brzuścach oraz kształtach podłużnych. Talerze, patery, dzbanki i kubki reprezentują tzw. szkołę kołomyjską i nawiązują do motywów sztuki greckiej i tyrolskiej. Wyrobami o wyszukanej i oryginalnej formie są również świeczniki, figurki oraz drobna ceramika do codziennego użytku tj., szkatułki, talerzyki, karafki itp. Z większych form na szczególną uwagę zasługują piece kaflowe zdobione techniką półmajolikową.

Za twórcę klasycznego stylu pokuckiego uważani są polscy artyści: Aleksander Bachmiński, Tomasz i Petronela Nappowie oraz Sowiccy.

Największy zbiór sztuki pokuckiej w Polsce znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku i znajduje się w budynku Zajazdu (jego pierwotnym kolekcjonerem był Aleksander Rybicki)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edward Zając, Sanockie biografie, Sanok 2009, s. 53.