Czarna herbata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Filiżanka z czarną herbatą

Czarna herbata – rodzaj herbaty, która jest bardziej utleniona niż herbata ulung, żółta, biała i zielona[1]. Czarna herbata ma na ogół mocniejszy smak niż inne herbaty. Wszystkie cztery rodzaje wytwarza się z liści krzewu (lub małego drzewa) Camellia sinensis, z jednej z dwóch głównych odmian tego gatunku - chińskiej odmiany drobnolistnej (C. sinensis var. sinensis), stosowanej do większości innych rodzajów herbat oraz odmianę assamską o dużych liściach (C. sinensis var. assamica), która była tradycyjnie używana głównie do produkcji czarnej herbaty[2].

W Chinach, skąd pochodzi czarna herbata, napój nazywa się „czerwoną herbatą”, ze względu na kolor jaki uzyskują odpowiednio przetwarzane utlenione liście[2]. Oprócz Chin, krajami pochodzenia czarnej herbaty są również: Sri Lanka, Indie, Kenia, Malawi, Argentyna, Indonezja, Wietnam i Turcja[3].

Podczas gdy zielona herbata zwykle traci swój smak w ciągu roku, czarna herbata zachowuje swoje walory przez kilka lat. Z tego powodu od dawna była przedmiotem handlu, a sprasowane „cegły” czarnej herbaty służyły jeszcze w XIX wieku jako forma waluty w Mongolii, Tybecie i na Syberii[4].

Czarna herbata jest jednym z głównych produktów w światowym obrocie handlowym[5].

Proces powstawania[edytuj | edytuj kod]

Zbiór liści herbaty w regionie Dardźyling

Proces powstawania czarnej herbaty składa się z kilku etapów:

Rodzaje i nazwy[edytuj | edytuj kod]

Liście czarnej herbaty cejlońskiej

Nazwy odmian czarnej herbaty pochodzą głównie od rejonu uprawy, np.[1]:

Ze względu na wygląd liści, czarną herbatę klasyfikuje się także w następujący sposób[6]:

  • całe liście (ang. whole leaf)
  • łamane (ang. broken)
  • bardzo rozdrobnione (ang. fannings)
  • pył herbaciany (ang. dust) - stosowany do produkcji herbaty rozpuszczalnej

Popularne są również mieszanki czarnej herbaty z innymi roślinami, aromatami, wyciągami z ziół i owoców, jak np.: Earl Grey tea (z olejkiem z bergamotki[7]) i in.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Robert J. Heiss, The story of tea: a cultural history and drinking guide, Berkeley, Calif.: Ten Speed Press, 2007, ISBN 978-1-60774-172-5, OCLC 748281810 [dostęp 2020-06-11].
  2. a b Robert Tomczyk, Zapiski o herbacie, Warszawa: Wydawnictwo Fu Kang, 2009, ISBN 978-83-922634-4-9, OCLC 750621859 [dostęp 2020-06-11].
  3. a b Herbata: 5 ciekawostek na jej temat, „National Geographic”, www.national-geographic.pl [dostęp 2020-06-11] (pol.).
  4. Błogosławieństwo i przekleństwo Chin - eherbata.pl, eherbata.pl [dostęp 2020-06-11].
  5. a b c Herbata - charakterystyka towaroznawcza, [w:] Tadeusz Sikora, Towaroznawstwo żywności, wyd. Wyd. 8, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2009, ISBN 978-83-02-09150-6, OCLC 751011047 [dostęp 2020-06-11].
  6. Czerna herbata - gatunki, przygotowanie i sposób parzenia, www.herbaciani.pl [dostęp 2020-06-11].
  7. Bergamot growers get whiff of success, 6 kwietnia 2006 [dostęp 2020-06-11] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]