Czesław Sobierajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czesław Sobierajski
Ilustracja
Wojciech Hermeliński i Czesław Sobierajski
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1952
Kielce
Zawód polityk, przedsiębiorca
Stanowisko poseł na Sejm X, I, III i VII kadencji (1989–1993, 1997–2001, od 2014)
Partia Prawo i Sprawiedliwość

Czesław Stanisław Sobierajski (ur. 5 czerwca 1952 w Kielcach) – polski polityk, przedsiębiorca, poseł na Sejm X, I, III, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj]

W 1980 wstąpił do „Solidarności”, w stanie wojennym został internowany na okres od 29 maja do 30 września 1982. Ukończył w 1986 Policealne Technikum Mechaniczne dla Pracujących w Gliwicach. W latach 1989–1991 był posłem X kadencji z listy Komitetu Obywatelskiego, a w latach 1991–1993 posłem I kadencji z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum.

Należał do Porozumienia Centrum, był prezesem zarządu wojewódzkiego tej partii. Z jej rekomendacji w ramach Akcji Wyborczej Solidarność od 1997 do 2001 sprawował mandat posła III kadencji. W latach 1998–2002 pełnił także funkcję radnego sejmiku śląskiego.

W 1999 został członkiem Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów. W tym samym roku pobrał około 39 tys. zł odprawy górniczej przysługującej pracownikom odchodzącym z kopalń, sprawując w tym czasie mandat poselski i będąc w Sejmie sprawozdawcą ustawy wprowadzającej to uprawnienie. Poseł również z niego skorzystał, mimo że od dziewięciu lat w kopalni, w której był zatrudniony, przebywał na urlopie bezpłatnym. Zachowanie takie, chociaż zgodne z prawem, zostało uznane za nieetyczne, co skutkowało udzieleniem mu upomnienia przez sejmową Komisję Etyki Poselskiej. Po nagłośnieniu sprawy zadeklarował przeznaczenie części pieniędzy na pomoc dla Kosowa[1].

W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, zajął się prowadzeniem własnej działalności gospodarczej. W 2004 startował w wyborach uzupełniających do Senatu z ramienia własnego komitetu „Chadecja Śląska”, zajmując 7. miejsce wśród 9 kandydatów[2]. W 2006 został przyjęty do Prawa i Sprawiedliwości, uzyskując z list tej partii ponownie mandat radnego sejmiku. W 2010 kolejny raz został wybrany na radnego województwa[3] i został szefem klubu radnych tej partii. W wyborach parlamentarnych w 2007 i 2011 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy PiS. 24 września 2014 objął jednak mandat poselski w miejsce wybranej do Senatu Izabeli Kloc. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 5014 głosów)[4].

Przypisy

  1. Bibuła. „Wprost” nr 24/1999. [dostęp 2015-06-04].
  2. Dz.U. 2004 nr 254 poz. 2555
  3. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-06-04].
  4. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj]