Długoszowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Długoszowate
Ilustracja
Długosz królewski
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Klad monilofity
Klasa paprocie
Rząd długoszowce
Rodzina długoszowate
Nazwa systematyczna
Osmundaceae L.
Species Plantarum 2, 1753[2]

Długoszowate (Osmundaceae) – rodzina paproci z rzędu długoszowców. Wykazują cechy nawiązujące zarówno do strzelichowych jak i paproci cienkozarodniowych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Walec osiowy typu syfonosteli, lecz budowa anatomiczna jest tu dość zmienna;
  • Rośliny te nie są zdolne do przyrostu na grubość, ale sprawiają wrażenie jakby miały pnie – lecz są one utworzone przez powiększone nasady liści, u których to podstawy wyrastają dwa korzenie przybyszowe.
  • Wytwarzają bardzo duże liście (niekiedy dorastające do 2 metrów długości), blaszka liściowa jest pierzasto podzielona i wzrasta za pomocą merystemu wierzchołkowego o trójsiecznej komórce inicjalnej, podobnie jak łodyga. Zawiązki liści zachowują długo potencjalną możliwość przekształcenia się w pęd.
  • Zarodnie u form prymitywnych pokrywają całą powierzchnię odcinków liściowych. Jednak u form bardziej wyspecjalizowanych zarodnie są umieszczone na brzegach zwężonych odcinków niezielonych szczytów niektórych liści.
  • Zarodnie u tej grupy roślin są cienkościenne i mają krótki i gruby trzoneczek. Na szczycie zarodni znajduje się grupa grubościennych komórek tworzących prymitywny pierścień (annulus), który to pierścień nie inicjuje pękania zarodni, lecz bierze udział w rozwarciu zarodni po pęknięciu. Ścianka zarodni pęka podłużnie.
  • W powstaniu zarodni bierze udział więcej niż jedna komórka epidermalna.
  • Wewnątrz zarodni jest do kilkuset zarodników.
  • Zarodnie nie są zebrane w charakterystyczne dla typowych paproci kupki.
  • Gametofity są plechowate, stosunkowo duże, zielone i długotrwałe i mają wyraźne żebro.
  • Plemnie powstają egzogenicznie, lecz są duże, masywne i produkują dużo plemników.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jedyna rodzina w obrębie monotypowego rzędu długoszowców Osmundales stanowiącego klad bazalny współczesnych paproci[1][3].

Rodzaje[3][4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Smith, A. R., K. M. Pryer, E. Schuettpelz, P. Korall, H. Schneider & P. G. Wolf: A classification for extant ferns (ang.). Taxon 55(3): 705–731, 2006. [dostęp 2009-11-11].
  2. IPNI Plant Name Detaails
  3. a b Ranker T.A., Haufler Ch. H.: Biology and Evolution of Ferns and Lycophytes. Cambridge: Cambridge University Press, 2008, s. 424-425. ISBN 978-0-521-69689-0.
  4. Genera of Osmundaceae (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2010-12-22].