Dangiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb

Dangiel (Dangiel I, Danigel) – polski herb szlachecki z nobilitacji.

Opis herbu[edytuj]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu zielonym owalna tarcza srebrna, na niej, na takimże pasie dwa liście winne. W szczycie hełmu trzy pióra strusie. Labry: czerwone, podbite złotem[1][a][b].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Według Ostrowskiego herb nadany pierwotnie rodzinie Dangiel w 1498 przez Władysława Warneńczyka. Rodzina miała następnie osiąść pod Krakowem i wygasnąć w XVII wieku. Herb powtórnie nadany Tomaszowi Michałowi Dangielowi, przemysłowcowi warszewskiemu, w 1790 (dyplom z 19 czerwca 1792)[2].

Herbowni[edytuj]

Jeden ród herbownych (herb własny):

Dangiel.

Według Adama Bonieckiego, herbem tym miał się również posługiwać ród Domeyków (w tym Ignacy Domeyko)[3]. Jednakże Seweryn Uruski pisze, że rodzina ta używała odmiany herbu, podobnej do herbu Dangiel II ze skosem zamiast pasa[4]. Ponadto, nie wiadomo w jaki sposób rodzina inna niż Danglowie miałaby wejść w posiadanie tego herbu.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Uwagi

  1. Ilustracja w herbarzu przedstawia złote liście, a w opisie brak wzmianki o złotych liściach
  2. Adam Boniecki: Herbarz Polski. T. 4. 1901, s. 76. liście winne są złote

Przypisy

  1. Nikołaj Iwanowicz Pawliszczew: Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego. 1853, s. 139.
  2. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. 1906, s. 52.
  3. Adam Boniecki: Herbarz Polski. T. 4. 1901, s. 374.
  4. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 3. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1904, s. 223.