Tonina mała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Delfin mały)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tonina mała
Pontoporia blainvillei[1]
(Gervais & d'Orbigny, 1844)
Delfin mały - mieszkaniec rzeki La Plata
Delfin mały - mieszkaniec rzeki La Plata
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
(bez rangi) walenie
(bez rangi) zębowce
Rodzina iniowate
Rodzaj tonina
Gatunek tonina mała
Synonimy
  • Delphinus blainvillei Gervais & d'Orbigny, 1844[1]
  • Stenodelphis blainvillei (Gervais and d'Orbigny, 1844)[1]
  • Pontoporia tenuirostris Malm, 1871[1][2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Tonina mała[4], delfin mały[5], delfin La Platy[5] (Pontoporia blainvillei) – gatunek ssaka z rodziny iniowatych (Iniidae), żyjącego w Ameryce Południowej w dorzeczu La Platy[2]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Pontoporia. Czasami klasyfikowany w Pontoporiidae[6] lub Platanistidae - w zależności od przyjętej klasyfikacji. Delfin mały ma długi,wąski dziób, który rośnie z upływem lat, trójkątną, zaokrągloną na końcu płetwę grzbietową i odstające, łopatowate płetwy piersiowe. Kolor przeważający to kolor szary, na grzbiecie ciemniejszy niż na stronie brzusznej. Ma ponad 200 zębów, po 51-58 w każdym rowku zębowym. Odżywia się głównie rybami dennymi.

Systematyka[edytuj]

Taksonomia[edytuj]

Takson po raz pierwszy opisany naukowo przez P. Gervaisa i A. d'Orbigny'ego w 1844 roku pod nazwą Delphinus blainvillei[7]. Opis ukazał się w czasopiśmie Bulletin de la Société Philomathique de Paris. Jako miejsce typowe autorzy wskazali ujścir Rio de La Plata w pobliżu Montevideo w Urugwaju (fr. „qui a été pris à Montevideo”)[7]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Pontoporiatonina[4], utworzonego przez J. E. Graya w 1846 roku[8].

Gatunek typowy: Delphinus blainvillei Gervais & d'Orbigny, 1844

Dane[edytuj]

Długość: samica - 1,75 m, samiec - 1,5 m
Masa ciała: samica - 53 kg, samiec - 43 kg
Pożywienie: głównie zwierzęta dna morskiego takie jak krewetki (gustują w nich przede wszystkim młode); kałamarnice, ośmiornice, ryby i skorupiaki.
Rozród: ciąża trwa ok. 11 miesięcy, noworodek ma 75 cm długości.
Występowanie: gatunek przede wszystkim morski żyjący w płytkich wodach przybrzeżnych.
Rozmieszczenie: wody przybrzeżne wschodnich wybrzeży Ameryki Płd., od półwyspu Valdes w Argentynie do rzeki Doce w Brazylii.

Przypisy

  1. a b c d Pontoporia blainvillei, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pontoporia blainvillei. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 stycznia 2010]
  3. Pontoporia blainvillei. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 191. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. a b K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 44, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  6. Uznawana przez ITIS jako młodszy synonim Iniidae, zobacz: ITIS (ang.). [dostęp 27 listopada 2007].
  7. a b P. Gervais, A. d'Orbigny. Met sous les yeux de la Société trois planches représentant des Dauphins observés par ce derniep pendant son voyage dans l'Amérique méridionale. „Bulletin de la Société Philomathique de Paris”. 1844, s. 39, 1844 (fr.). 
  8. J. E. Gray: Mammalia. W: J. Richardson, J. E. Gray: The zoology of the voyage of the H.M.S. Erebus & Terror, under the command of Captain Sir James Clark Ross, during the years 1839 to 1843. Cz. 1: Mammalia, Bird. Londyn: E. W. Janson, 1846, s. 46. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

"Wieloryby, delfiny i morświny" wyd. Cibet