Diptilomiopidae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diptilomiopidae
Keifer, 1944
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Podgromada roztocze
Rząd Trombidiformes
Podrząd Prostigmata
Infrarząd Eupodina
Nadrodzina szpeciele
Rodzina Diptilomiopidae
Synonimy

Rhynchaphytoptidae

Diptilomiopidaerodzina roztoczy z rzędu Trombidiformes i nadrodziny szpecieli. Obejmuje około 450 gatunków.

Takson ten wprowadzony został w 1944 roku przez Hartforda Keifera jako plemię Diptilomiopini[1]. Obejmuje około 450 gatunków w 63 rodzajach[2]. Dzieli się na dwie podrodziny[3]:

Ciało w obrysie tęgie lub wydłużone, wrzecionowate[4]. Podzielone jest na gnatosomę i idiosomę[5]. Gnatosoma jest w porównaniu do ciała duża[6], gwałtownie zakrzywiona ku nasadzie[3]. Wykształcone w sztylety szczękoczułki również są gwałtownie zakrzywione dobrzusznie u nasady[6][3]. Sztylet oralny długi[3][4]. Wierzch idiosomy podzielony na aspidosomę i opistosomę[5]. Przód aspidosomy formuje zwężające się rostrum, które jest gwałtownie zakrzywione ku dołowi[4]. Na wierzchu aspidosomy leży tarczka prodorsalna. Tarczka ta albo jest pozbawiona szczecinek, albo występuje na niej para skapularnych (sc)[4][3]. Wyjątkowo pojawiają się nieparzyste szczecinki: wertykalna wewnętrzna (vi) i wertykalna zewnętrzna (ve)[3]. Oskórek opistosomy pokryty jest poprzecznymi bruzdami, dzielącymi ją na pierścienie[5]. Po bokach jej przedniej części najczęściej brak szczecinki c1[6][3]. Jak u innych szpecieli, Diptilomiopidae we wszystkich stadiach rozwojowych mają tylko dwie pary odnóży[5][3]. Chetotaksja odnóży jak i płytek koksosternalnych jest zasadniczo pełna, ale niektóre szczecinki mogą nie występować[3][1]. Na goleniach pierwszej pary brak solenidium[6][3]. Stopy z empodium (featherclaw) całkowitym w podrodzinie Rhyncaphytopinae, a głęboko środkowo podzielonym w podrodzinie Diptilomiopinae[3][4][6]. U rodzaju Diptilomiopus uda zlane z kolanami w jeden człon: femurogenu[1]. Rejon genitalny przykryty jest "klapką" (genital coverflap). Jej powierzchnia zwykle jest gładka[4], ale może być wyposażona w jeden lub dwa rzędy żeberek i kropek lub być pokryta półksiężycowatymi ziarenkami[3]. Narządy rozrodcze samic odznaczają się rurkami spermateki krótszymi niż jej torebka[3][4].

Przedstawiciele rodziny są pasożytami roślin, głównie dwuliściennych[3][1]. 16 gatunków znanych jest z dwóch rodzin jednoliściennych: arekowatych i wiechlinowatych, w tym wiele z bambusów. Tylko rodzaj Asetacus znany jest z iglastych, a mianowicie chińskich cypryśnikowatych[1]. Wiele gatunków żeruje na roślinach ważnych gospodarczo, nie powodując jednak ich znacznych uszkodzeń[3][4]. Nieliczne wywołują rdzę liści[3][6]. Brak danych na temat przenoszenia wirusów roślinnych przez te roztocze[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e E.E. Lindquist, J. Bruin, M.W. Sabelis: Eriophyoid Mites: Their Biology, Natural Enemies and Control. Elsevier, 1996, s. 47, 92, 213, 282, seria: World Crop Pests.
  2. Zhi-Qiang Zhang i inni, Order Trombidiiformes Reuter, 1909, „Zootaxa”, 3148, 2011 (Animal biodiversity: An outline of higher-level classification and survey of taxonomic richness), s. 129–138 [dostęp 2016-02-09].???
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p Vincenzo Vacante: The Handbook of Mites of Economic Plants: Identification, Bio-Ecology and Control. CABI International, 2016, s. 421-425.
  4. a b c d e f g h D. C. M. Manson. Eriophyoidea except Eriophyinae (Arachnida: Acari). „Fauna of New Zealand”. 4, 1984. Science Information Publishing Center, DSIR. 
  5. a b c d Andrzej Kaźmierski: Kohorta: Prostigmata. W: Zoologia: Stawonogi. T. 2, cz. 1. Szczękoczułkopodobne, skorupiaki. Czesław Błaszak (red. nauk.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011. ISBN 978-83-01-16568-0.
  6. a b c d e f g David Evans Walter: Eriophyoidea: Diptiliomioptidae. W: Invasive Mite Identification: Tools for Quarantine and Plant Protection [on-line]. [dostęp 2016-02-11].