Dirty Dancing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dirty Dancing
Ilustracja
logo filmu
Gatunek

romans, melodramat, taneczny

Rok produkcji

1987

Data premiery

17 sierpnia 1987
1989 (Polska)

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

96 minut

Reżyseria

Emile Ardolino

Scenariusz

Eleanor Bergstein

Główne role

Patrick Swayze
Jennifer Grey
Jerry Orbach

Muzyka

John Morris

Zdjęcia

Jeff Jur

Kostiumy

Hilary Rosenfeld

Montaż

Peter C. Frank

Produkcja

Linda Gottlieb

Wytwórnia

Great American Films Limited Partnership
Vestron Pictures

Dystrybucja

Vestron Pictures

Budżet

około 6 mln USD

Nagrody
Oscar za najlepszą piosenkę filmową (1987)

Dirty Dancing[a]dramatyczny romans taneczny produkcji amerykańskiej z roku 1987 wyreżyserowany przez Emile Ardolino, w rolach głównych wystąpili Patrick Swayze, Jennifer Grey i Jerry Orbach.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Lato 1963 roku. Frances Houseman, zwana przez znajomych Baby (Jennifer Grey), jest pozytywnie nastawioną do życia nastolatką, spędzającą wakacje z rodziną w letnim ośrodku wypoczynkowym Kellerman's. Pewnego wieczoru poznaje tancerza Johnny’ego Castle (Patrick Swayze), uzdolnionego i przystojnego instruktora tańca. W obliczu niedyspozycji jego partnerki tanecznej Penny (zaszła w ciążę), Baby przechodzi intensywny kurs tańca i zastępuje ją na pokazie mambo w hotelu. Wkrótce Baby i Johnny zakochują się w sobie, lecz ich związek nie jest zaakceptowany przez ojca dziewczyny, który podejrzewa chłopaka o nieślubne ojcostwo. W ostatni dzień pobytu w ośrodku ojciec przypadkowo dowiaduje się, że Johnny jest niewinny. Zakochana para udowadnia swoją miłość w pamiętnym i pasjonującym finalnym tańcu przy muzyce (I've Had) The Time of My Life.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Dirty Dancing był niskobudżetową produkcją mało znanego, niezależnego studia „Vestron Pictures”. Spotkał się z niepochlebną krytyką ze strony czołowych amerykańskich recenzentów[1][2], jednak publiczność „waliła do kin drzwiami i oknami” sprawiając, że ze 170 mln dolarów dochodów ze sprzedaży biletów (przy koszcie produkcji 6 mln.) film stał się jednym z największych hitów 1987 roku. Dobrą passę kontynuował również w wypożyczalniach wideo, stając się pierwszym amerykańskim tytułem, który przekroczył granicę 1 mln dolarów z wpływów ze sprzedaży i wypożyczalni[3]. Do 2009 roku zarobił na całym świecie 214 mln dolarów[4].

Dziś jest kultowym filmem epoki lat 80 XX w., na co składają się: prosta i łatwa w odbiorze (wręcz banalna) fabuła, świetna ścieżka dźwiękowa, perfekcyjne układy taneczne i postać Patricka Swayze.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Złote Globy 1988
    • najlepsza komedia/musical (nominacja)
    • Patrick Swayze – najlepszy aktor w komedii/musicalu (nominacja)
    • Jennifer Grey – najlepsza aktorka w komedii/musicalu (nominacja)
    • (I've Had) The Time of My Life (muzyka: Franke Previte, John DeNicola, Donald Markowitz; słowa: Franke Previte) – najlepsza piosenka (nagroda)
  • Oscary 1988
    • (I've Had) The Time of My Life – najlepsza piosenka (nagroda)
  • Nagroda Grammy 1988
    • (I've Had) The Time of My Life – najlepsza piosenka (nagroda)
  • Złote Ekrany 1988 – nagroda główna
  • Jedna z ostatnich kwestii filmu (Nobody puts Baby in a corner) zajmuje 98. miejsce na liście najlepszych kwestii filmowych świata według opracowania Amerykańskiego Instytutu Filmowego[5].

Soundtrack[edytuj | edytuj kod]

Soundtrack z filmu jest jednym z najpopularniejszych na świecie, zawiera znane hity, takie jak She's Like the Wind (śpiewany przez Patricka Swayze), Hungry Eyes (w wykonaniu Erica Carmena), Do You Love Me (z repertuaru The Contours) i inne. Utwór (I've Had) The Time of My Life, skomponowany przez Franka Previte, wykonany przez Billa Medleya i Jennifer Warnes zdobył nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej za najlepszy utwór oryginalny.

Ścieżka dźwiękowa została wydana na płycie w sierpniu 1987 roku. Przez 18 tygodni znajdowała się na 1 miejscu listy Billboard 200. Krążek otrzymał 11 platynowych płyt i w ciągu kolejnych 20 lat sprzedał się w ilości 42 mln egzemplarzy[6].

Musical[edytuj | edytuj kod]

W roku 2004 w Australii powstała musicalowa wersja filmu – Dirty Dancing: The Classic Story on Stage[7]. Produkcja była komercyjnym sukcesem – w ciągu pół roku sprzedano 200 000 biletów. Na londyńskim West Endzie premiera miała miejsce 23 października 2006 na deskach Aldwych Theatre[8], gdzie jest grana po dzień dzisiejszy. Spektakl pobił rekordy przedsprzedaży. Obejrzało go niemal 1 mln widzów[3]. We wrześniu 2011 roku spektakl zadebiutował na Broadwayu. Powstały również wersje: niemiecka i holenderska przedstawienia.

Remake[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku powstał remake Dirty Dancing: Havana Nights, luźno nawiązujący do fabuły wersji oryginalnej filmu, akcja toczy się na Kubie w 1958 roku. W latach1988-1989 telewizja CBS wyemitowała 11-odcinkowy serial (w Polsce pokazany przez Polsat). W sierpniu 2011 r. pojawiły się informacje o planowanym remake'u filmu[9]. Jednak rok później, w czerwcu 2012, wytwórnia Lions Gate Entertainment odroczyła przedsięwzięcie do 2014 roku[10]. W 2017 roku powstał film telewizyjny w reżyserii Wayne'a Blaira, w rolach głównych wystąpili Colt Prattes i Abigail Breslin. Nakręcono także krótką parodię filmu pt. "Dirty Dancing Capoeira Nights".

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Patrick Swayze za główną rolę w Dirty Dancing otrzymał 200 tys. dolarów, za epizodyczny występ w prequelu Dirty Dancing 2 wypłacono mu 5 mln.[3]
  • Partnerem Jennifer Grey miał być początkowo Billy Zane (Johnny miał mieć włoskie korzenie i egzotyczną urodę), jednak młody aktor nie wypadł najlepiej na próbnych zdjęciach i podjęto decyzję o zatrudnieniu Patricka Swayze, który dał się już poznać dzięki rolom w filmach Outsiderzy i Czerwony świt[3].
  • Kilka scen z filmu, mających dziś status kultowych i wzbudzających największy zachwyt widzów, powstało przypadkowo. I tak: scena, w której Jennifer Grey, stojąc plecami do Patricka Swayze, obejmuje ręką jego głowę, on zaś podtrzymuje jej ramię. Według scenariusza był to bardzo czuły i romantyczny moment, jednak wyczerpana Grey, tłumacząc się łaskotkami, nieustannie chichotała w trakcie kolejnych dubli. Coraz bardziej zdenerwowany Swayze chciał jak najszybciej zakończyć pracę i nie ukrywał złości na niezdyscyplinowaną koleżankę. Producenci zdecydowali się na włączenie tego ujęcia do filmu, choreograf filmu – Kenny Ortega – uznał zaś tę scenę za „jeden z najbardziej delikatnych i szczerych momentów filmu”[3]. Podobnie rzecz miała się z inną kultową sceną, kiedy bohaterowie Swayze i Grey ćwicząc wspólny taniec zaczynają skradać się do siebie na kolanach. W rzeczywistości aktorzy przygotowywali się wtedy do realizacji innej sceny i wygłupiali się na planie – włączona kamera zarejestrowała jednak ten moment, który ostatecznie znalazł się w filmie[3]. Niezapomnianym „układem tanecznym” pozostała również scena, w której bohater Johnny w trakcie tańca podnosi do góry „Baby”. Po raz pierwszy obserwujemy tę sekwencję w scenie nad jeziorem. Jennifer Grey przyznała, że moment, który znalazł się w filmie, był tak naprawdę pierwszym razem, kiedy Swayze podniósł ją do góry. Mieszaninę strachu i ekscytacji, które są udziałem bohaterki Gray, przeżywała też na planie sama aktorka. Słynne „podnoszenie” stało się ikonicznym wyróżnikiem filmu, w wyświetlanej na polskich ekranach komedii Kocha, lubi, szanuje Ryan Gosling podrywając bohaterkę Emmy Stone, wyznaje jej, że zawsze chciał zrobić to, co Patrick Swayze w filmie Dirty Dancing, po czym... prosi dziewczynę o wykonanie odpowiedniego skoku[3].
  • W maju 2007 roku w sondażu przeprowadzonym na zlecenie brytyjskiej stacji Sky Movies film zajął pierwsze miejsce w plebiscycie „Najchętniej oglądanych filmów kobiecych”[11].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierwotnie polski tytuł filmu brzmiał „Wirujący seks” i pod tym tytułem był wyświetlany w polskich kinach w 1989 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Samuel G. Freedman: Film; „Diry Dancing” rocks to an innocent beat (ang.). W: The New York Times [on-line]. 1987-08-16. [dostęp 2012-08-25].
  2. Roger Ebert: Dirty Dancing (ang.). W: rogerebert.suntimes.com [on-line]. 1987-08-21. [dostęp 2012-08-25].
  3. a b c d e f g „Dirty Dancing” znaczy wirujący seks (pol.). W: interia.pl [on-line]. 2012-08-21. [dostęp 2012-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-24)].
  4. Anita Singh: Patrick Swayze, the man who inspired a generation of women to dance, has died (ang.). W: The Telegraph [on-line]. 2009-09-16. [dostęp 2012-08-25].
  5. AFI's 100 years... 100 movie quotes (ang.). [dostęp 2012-04-09].
  6. Veronica Lee: There's a secret dancer inside us all (ang.). W: The Telegraph [on-line]. 2006-09-23. [dostęp 2012-08-26].
  7. Informacja o australijskim musicalu
  8. Informacja o premierze londyńskiej
  9. Mike Fleming: Kenny Ortega Comes Full Circle To Direct „Dirty Dancing” Reboot (ang.). W: deadline.com [on-line]. 2011-08-08. [dostęp 2012-08-25].
  10. Dominic Patten: Lionsgate Postpones „Dirty Dancing” Reboot (ang.). W: deadline.com [on-line]. 2012-06-08. [dostęp 2012-08-25].
  11. Star Wars „is top film obsession” (ang.). W: BBC News [on-line]. 2007-05-06. [dostęp 2012-08-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]