Docisk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Docisk w wytrzymałości materiałówstan obciążenia ciała, kiedy działające na nie obciążenie zewnętrzne jest skupione na małym fragmencie jego powierzchni[1]. Takie obciążenie powoduje pojawienie się dużych naprężeń w otoczeniu punktu przyłożenia siły, które szybko maleją ze odległością od tego punktu.

Docisk występuje przy wszelkiego rodzaju uchwytach, łożyskach, w parach kinematycznych oraz w połączeniach nitowych, klinowych i wpustowych.

Obliczenia wytrzymałościowe[edytuj | edytuj kod]

Zakłada się, że obciążenie dociskowe wywołuje powstanie umownych naprężeń normalnych

gdzie:

  • σd - naprężenie umowne
  • P – siła zewnętrzna
  • A – pole przekroju (w przypadku docisku na powierzchniach walcowych lub stożkowych jest to osiowa powierzchnia przekroju)

Zgodnie z hipotezą wytężeniową naprężenie musi spełniać warunek:

gdzie:

  • - naprężenie dopuszczalne na ściskanie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bielajew N.M., Wytrzymałość materiałów, Wyd. MON, Waeszawa 1954

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]