Docisk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Docisk w wytrzymałości materiałów - to stan obciążenia materiału, w którym skupiona siła zewnętrzna działa na mały fragment powierzchni ciała. Takie obciążenie powoduje pojawienie się dużych naprężeń w otoczeniu punktu przyłożenia siły, które szybko maleją ze wzrostem odległości od tego punktu.

Docisk występuje przy wszelkiego rodzaju uchwytach, łożyskach, w parach kinematycznych oraz w połączeniach nitowych, klinowych i wpustowych.

Obliczenia wytrzymałościowe[edytuj | edytuj kod]

Zakłada się, że obciążenie dociskowe wywołuje powstanie umownych naprężeń normalne

gdzie:

  • σd - naprężenie umowne
  • P – siła zewnętrzna
  • A – pole przekroju (w przypadku docisku na powierzchniach walcowych lub stożkowych jest to osiowa powierzchnia przekroju)

Zgodnie z hipotezą wytężeniową naprężenie musi spełniać warunek:

gdzie:

  • kd - naprężenie dopuszczalne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]