Zginanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zginanie to taki rodzaj deformacji elementu konstrukcyjnego, który charakteryzuje się zmianą krzywizny jego osi lub powierzchni środkowej. W przekrojach poprzecznych elementów zginanych występuje nierównomierność (liniowa zmienność) rozkładu naprężeń normalnych, spowodowana działaniem momentów zginających te przekroje.

Obliczaniem momentów zginających w płytach i powłokach zajmują się odpowiednie działy teorii sprężystości[1].

Zginanie prętów jest przypadkiem szczególnym tej teorii[2]. Jest ono dziedziną omawianą szczegółowo w wytrzymałości materiałów, w której wyróżnia się różne przypadki zginania prętów.

  • Zginanie czyste występuje wówczas, gdy we wszystkich przekrojach poprzecznych pręta siły wewnętrzne redukują się tylko do momentu zginającego, o wektorze leżącym w płaszczyźnie przekroju. Jeżeli ten wektor ma dwie, różne od zera, składowe M i M (liczone względem głównych centralnych osi bezwładności x, x), to zginanie takie jest ukośne (dwuosiowe). W przeciwnym razie ( gdy np. M zginanie jest płaskie (jednoosiowe, proste). Naprężenia normalne określone są wzorem
w którym przez oznaczono jego główne centralne momenty bezwładności.
  • Zginanie poprzeczne charakteryzuje się występowaniem sił poprzecznych, spowodowanych działaniem obciążeń prostopadłych do osi pręta. Siły te sprawiają, że wartości momentów zginających M i M są zmienne na długości pręta. Naprężenia normalne określa wzór jw.
  • Ściskanie/rozciąganie mimośrodowe jest superpozycją działania momentów zginających M i M z działaniem siły podłużnej N. Naprężenie normalne określone jest wzorem

Przypisy

  1. Timoshenko S.P., Vojnowskij-Krieger S., Teoria płyt i powłok, Arkady Warszawa 1962
  2. Gawęcki A., Podstawy mechaniki konstrukcji prętowych, Wyd. Politechniki Poznańskiej 1985