Dolina Kwidzyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dolina Kwidzyńska
Wisla in Gniew.jpg
314.81 Dolina Kwidzyńska.png
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Pojezierza Południowobałtyckie
Makroregion Dolina Dolnej Wisły
Mezoregion Dolina Kwidzyńska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. pomorskie
woj. kujawsko-pomorskie

Dolina Kwidzyńska (314.81) – mezoregion fizycznogeograficzny w północnej Polsce, stanowiący północną część Doliny Dolnej Wisły.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dolina Kwidzyńska graniczy[1]:

Mezoregion leży w większości w obrębie województwa pomorskiego, zaś południowy skrawek w województwie kujawsko-pomorskim. Swą nazwę bierze od miasta Kwidzyna.

Geomorfologia[edytuj | edytuj kod]

Kwidzyńska Dolina Wisły jako segment wiślanego ciągu dolinnego rozpościera się w przedłużeniu Basenu Grudziądzkiego ku północy, sięgając po rozwidleniu Wisły pod Białą Górę, gdzie przechodzi w równinę deltową Żuław Wiślanych[2].

Dolina odznacza się prostym przebiegiem i równomierną szerokością, mieszczącą się w granicach 7-9 km. Równomierność ta i znaczna szerokość są następstwem intensywnej erozji bocznej przy częstym przemieszczaniu się zakoli meandrującej rzeki. Efektem tego jest dominujące na tym odcinku dolinnym wystromienie zboczy i przy ich erozyjnej regradacji, zniszczenie całego systemu tarasowego, z wyjątkiem tarasu zalewowego i niskiego nadzalewowego. O erozyjnej regradacji zboczy świadczą też stosunkowo liczne zawieszone dolinki zboczowe[2].

W dolinie występują również deluwia podstokowe, obrywy, pokrywy denudacyjne, wydmy, szczególnie na zboczu wschodnim, większe doliny boczne, a w szerokim dnie aluwialnym liczne starorzecza z jeziorkami, bądź całkowicie wypełnione torfem[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dolina Kwidzyńska ma około 40 km długości i powierzchnię 401 km². Stanowi ona rodzaj przełomu Wisły przez pas moren Pojezierza Wschodniopomorskiego[3].

Mezoregion przebiega w osi dawnego lobu lodowca fazy pomorskiej zlodowacenia bałtyckiego i utworzył się po wycofaniu czoła lodowca w obrębie niecki Bałtyku. Stałe obniżanie się podstawy erozyjnej wód proglacjalnych i jednoczesne izostatyczne podnoszenie się lądu, spowodowało intensywne wcinanie się rzeki[3]. W holocenie, po podniesieniu się zwierciadła wód w niecce Bałtyku, w delcie Wisły i na dnie doliny nastąpiło narastanie aluwiów rzecznych, których miąższość dochodzi do kilkunastu metrów. Obecnie dno doliny obniża się od 15 do 7 m n.p.m., a zbocza wznoszą się ponad nimi o 50 do 60 m[3].

Pod Gniewem Wisła przyjmuje z lewej strony dopływ Wierzycę. Między Kwidzynem a Białą Górą, równolegle do Wisły, u podnóża prawego zbocza płynie rzeka Liwa, zasilająca swymi wodami Nogat, odcięty jazem od koryta Wisły[3].

Dno doliny jest dosyć gęsto zasiedlone ze względu na żyzność mad rzecznych, ale około 20% powierzchni zajmują zmeliorowane użytki zielone o dużej wartości produkcyjnej. Lasy zachowały się tylko na zboczach. Po regulacji Wisły (II połowa XIX wieku) i zmeliorowaniu dna doliny, znikły pierwotne lasy łęgowe[3].

Dolina otrzymuje mniej opadów niż sąsiednie wysoczyzny pojezierne i jest od nich cieplejsza, toteż na nasłonecznionych zboczach występują miejscami zbiorowiska roślinności łąkowo-stepowej, chronione w rezerwatach: Biała Góra i Kwidzyńskie Ostnice na prawym brzegu doliny oraz Opalenie Górne i Wiosło Małe na lewym brzegu, gdzie ochroną objęto również fragment boru mieszanego. Rezerwat Opalenie Dolne obejmuje fragment lasu mieszanego z udziałem buka[3].

Granica między Doliną Kwidzyńską a Żuławami Wiślanymi przypada pod wsią Piekło, w miejscu dawnego rozgałęzienia Wisły na Nogat i Leniwkę[3].

Miasta[edytuj | edytuj kod]

Związane z regionem miasta Kwidzyn i Gniew są zlokalizowane na otaczających dolinę wysoczyznach: Gniew na zachodzie, Kwidzyn na wschodzie. Nazwa regionu pochodzi od Kwidzyna. Głównym zabytkiem miasta jest średniowieczny zespół zamkowo-katedralny, składający się z zamku kapituły pomezańskiej i katedry św. Jana Ewangelisty.

Podział na mikroregiony[edytuj | edytuj kod]

T. Gacki i J. Szukalski w pracy „Dolina Dolnej Wisły” wyróżnili w dnie doliny 9 mikroregionów[4]:

  • lewobrzeżne:
    • walichnowski – fragment równiny zalewowej,
    • gniewski – obwałowane dno doliny,
    • opalenicki – terasa zalewowa,
    • rówieński – obejmuje zbocza doliny,
  • prawobrzeżne:
    • janowski – fragment obwałowanego dna doliny,
    • nebrowski – fragment równiny zalewowej,
    • ryjewski – mikroregion podzboczowy,
    • kwidzyński – teren w sąsiedztwie zbocza doliny, zatorfiony, z dużym udziałem użytków zielonych,
    • wełczeski – zalesione zbocze doliny na północ od Kotliny Grudziądzkiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Atlas Polski. Praca zbiorowa. Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Warszawa 1978.
  2. a b c Augustowski Bolesław. Charakterystyka geomorfologiczna. [w:] Dolina Dolnej Wisły. Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1982. Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, s. 61-79. ​ISBN 83-04-00699-5​.
  3. a b c d e f g Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, wyd. Wyd. 3 uzup., 1 dodr, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, ISBN 978-83-01-16022-7, OCLC 750580903.
  4. Gacki Tadeusz, Szukalski Jerzy. Morfostruktura krajobrazu i zróżnicowanie regionalne. [w:] Dolina Dolnej Wisły. Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1982. Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, s. 61-79. ​ISBN 83-04-00699-5​.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dolina Dolnej Wisły. Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1982. Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, s. 61-79. ​ISBN 83-04-00699-5​.
  • Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, wyd. Wyd. 3 uzup., 1 dodr, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, ISBN 978-83-01-16022-7, OCLC 750580903.