EWG-bis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

EWG-bis – koncepcja utworzenia międzynarodowej organizacji gospodarczej państw Europy Środkowej, należących do rozwiązanego Układu Warszawskiego, wysunięta przez prezydenta RP Lecha Wałęsę w marcu 1992, w czasie jego wizyty w Niemczech.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Wobec rozwiązania ZSRR 8 grudnia 1991, rząd Jana Olszewskiego po raz pierwszy jednoznacznie zaakcentował prozachodnie aspiracje Polski. 16 grudnia podpisano akt stowarzyszeniowy ze Wspólnotami Europejskimi, a w oficjalnych dokumentach MON-u znalazło się stwierdzenie, że członkostwo Polski w EWG jest strategicznym celem RP. To spotkało się z niechętnym przyjęciem Federacji Rosyjskiej, która w oficjalnych komunikatach uważała nadal Polskę za swoją strefę wpływów.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Wysunięcie koncepcji NATO-bis i EWG-bis przez Wałęsę w czasie jego wizyty w Niemczech i niekonsultowanie jej z rządem, wywołało dużą konsternację. Minister Krzysztof Skubiszewski zmuszony był tłumaczyć polskim ambasadorom: w razie zapytań środków masowego przekazu dotyczących EWG-bis i NATO-bis proszę objaśniać, że używając tych określeń prezydent RP nie zmienił niczego w polityce RP dotyczącej współpracy ze Wspólnotami Europejskimi i NATO. Wywołało to wrażenie, że polityka polska jest niespójna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]