Edmund Żelawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Żelawski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 15 maja 1876
Data śmierci wiosna 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej
Stanowiska p. o. zastępcy dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa

Edmund Bonifacy Żelawski (ur. 15 maja 1876, zm. 1940) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 maja 1876[1] jako syn Eustachego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[2][3]. W 1923, 1924 był przydzielony do 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej i wówczas sprawował stanowisko p. o. zastępcy dowódcy pułku[4][5]. Postanowieniem Prezydenta RP z 1926 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 11 lipca 1925[6]. W 1928 jako oficer przeniesiony w stan spoczynku zamieszkiwał w Krakowie[7].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-26 oznaczony numerem 1034)[8]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]