Edward Pacewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Pacewicz (ur. 10 marca 1888 w Mickunach na Wileńszczyźnie, zm. 24 czerwca 1962 w Gdyni) – kapitan żeglugi wielkiej, porucznik Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Odrodzenia Polski i oficer Orderu Imperium Brytyjskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec został w roku 1893 skazany za udział w konspiracji na zesłanie do Archangielska, gdzie Edward ukończył w roku 1908 Szkołę Marynarki Handlowej. W roku 1909 wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej, ale w rok później został na własną prośbę przeniesiony do rezerwy. Pracował w Głównym Urzędzie Hydrograficznym w Petersburgu, by w 1912 objąć funkcję wiceszefa grupy pilotów na Wyspach Alandzkich.

Wraz z wybuchem wojny został zmobilizowany i skierowany do bazy okrętów podwodnych Floty Bałtyckiej w Kronsztadzie. Od roku 1915 pływał jako dowódca lodołamacza "Awans". W 1917 roku skierowano go do szkoły oficerskiej, ale jej nie ukończył, bowiem wybuchła rewolucja październikowa. Skierowany do kontrrewolucyjnej Floty Białomorskiej, pływał na okręcie hydrograficznym "Mezeń". Do Polski mógł wrócić dopiero w roku 1922.

Został przyjęty do Marynarki Wojennej i zweryfikowany w stopniu porucznika marynarki ze starszeństwem z 1 lipca 1919 roku w korpusie oficerów morskich. Początkowo służył na monitorze ORP "Horodyszcze", a następnie w Biurze Hydrograficznym Marynarki Wojennej. W 1925 roku został dowódcą ORP "Pomorzanin". Z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Po zakończeniu służby wojskowej wstąpił do Marynarki Handlowej. Z rosyjskim dyplomem kapitana żeglugi małej został dowódcą wycieczkowego parowca SS "Gdańsk" armatora Żegluga Polska, gdzie – ze względu na świetną prezencję – mógł zagrać siebie samego, czyli kapitana w polskim filmie "Pod banderą miłości". W 1930 był kapitanem bliźniaczego SS "Gdynia". W roku 1931, już jako kapitan żeglugi wielkiej, przeszedł do Polbrytu, a w 1934 GAL zatrudniła go jako kapitana na transatlantykach "Polonia", "Kościuszko", i "Chrobry".

"Chrobry" w swój dziewiczy rejs do Ameryki Południowej wyszedł z Gdyni w dniu 29 lipca 1939 roku. O wybuchu wojny dowiedziano się w czasie postoju w Recife w Brazylii i kapitan – zgodnie z instrukcjami – skierował statek do Wielkiej Brytanii. W Southampton przebudowano statek na transportowiec dla wojska, w którym to czasie kpt. Pacewicz dowodził "Batorym" przewożąc do Wielkiej Brytanii żołnierzy kanadyjskich.

W październiku roku 1940 objął dowodzenie "Pułaskim", który przewoził żołnierzy z Indii do Egiptu, w drodze powrotnej zabierając włoskich i niemieckich jeńców.

Po wojnie wrócił do Polski i do roku 1959 pływał na statkach PLO.

Pochowany został na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]