Edward Pilch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Roman Pilch
2 1/2 zwycięstwa
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia

25 lutego 1915
Jasło

Data śmierci

20 lutego 1941

Przebieg służby
Siły zbrojne

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF

Jednostki

122 eskadra myśliwska
III/2 dywizjon myśliwski
dywizjon 302

Stanowiska

zastępca dowódcy eskadry
oficer taktyczny dywizjonu

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa o Anglię

Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy

Edward Roman Pilch (ur. 25 lutego 1916 w Jaśle, zm. 20 lutego 1941 w Wielkiej Brytanii) – porucznik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Szkołę Powszechną im. Romualda Traugutta a później Państwowe Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle zdając maturę w 1934[1].

Jesienią tego roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie na kurs unitarny (na którym poznał innych późniejszych pilotów m.in. Wacława Króla) gdzie przydzielono go do 10. kompanii. Wiosną 1935 złożył podanie o przyjęcie do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Przed rozpoczęciem nauki w Szkole Podchorążych ukończył kurs w Wojskowym Obozie Szybowcowym w Ustianowej. Na wiosnę 1937 po zakończeniu szkolenia w SPL został skierowany do Grudziądza, gdzie przeszedł program szkolenia myśliwskiego po zakończeniu którego otrzymał przydział do 122 eskadry myśliwskiej 2 pułku lotniczego w Krakowie. 15 października 1937 został promowany na stopień podporucznika[1].

Wieczorem 1 września 1939 ze względu na śmierć dowódcy dywizjonu kpt. Mieczysława Medweckiego i przesunięcia personalne w eskadrach (m.in. oficer taktyczny kpt. Walerian Jasionowski przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu), objął obowiązki oficera taktycznego[1] które ograniczały jego rolę jako pilota frontowego. Pomimo to 2 września uzyskał swoje pierwsze zestrzelenie (Ju-87). Pod koniec września, na rozkaz przełożonych przeleciał w P.11c[1] na teren Rumunii gdzie został internowany w obozie w Focșani. Wkrótce zbiegł i dotarł do portu Bałczik skąd na pokładzie greckiego statku "Aghios Nikolaos" przedostał się do Bejrutu. Tu został zaokrętowany na statek "Ville de Strasbourg" i 29 października przypłynął do Marsylii[2].

We Francji został skierowany do Polskiej Bazy Lotniczej w Lyon-Bron[2]. 24 stycznia 1940 wraz z grupą lotników wysłany do Wielkiej Brytanii znalazł się w Polskiej Bazie Lotniczej w Eastchurch, gdzie odbył przeszkolenie z pilotażu i taktyki walki stosowanej w jednostkach brytyjskich. W lipcu 1940 kiedy zaczęło się formowanie polskich dywizjonów w Wielkiej Brytanii został skierowany w charakterze pomocnika brytyjskich instruktorów do 302 Dywizjonu w którym po uzyskaniu zdolności operacyjnej przez w/w dywizjon pozostał w charakterze pilota (eskadra B) i brał z nim udział m.in. w Bitwę o Anglię uzyskując kolejne zestrzelenia: Do 215 w dn. 15 września 1940, Ju-88 w dn. 18 września i (wspólnie z plut. Marianem Wędzikiem) Ju-88[1] w dn. 16 lutego 1941.

20 lutego 1941 w czasie treningowej walki utracił panowanie nad samolotem (Hurricane, oznaczenie: WX-P)[1][2], który w czasie lotu nurkowego uderzył z dużą prędkością w ziemię[3]. W kilka dni po katastrofie, przy asyście delegacji innych polskich dywizjonów lotniczych, został pochowany na Chichester Cemetery w Chichester[3]. U wezgłowia mogiły koledzy zasadzili małą brzózkę.

Na liście Bajana został sklasyfikowany na 105. pozycji z zaliczonymi 2 1/2 zestrzeleniami pewnymi[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Edward Pilch. polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-20].
  2. a b c The Airmen's Stories - P/O E R Pilch. bbm.org.uk. [dostęp 2019-02-20].
  3. a b Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 437.
  4. "Lista Bajana". polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • „Pilot Wojenny”. 1(13)/2001, s. 114-127, 02.2001. Warszawa: ECHO.