Wacław Król

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Król
9 zwycięstw
Ilustracja
Wacław Król
(pierwszy w górnym rzędzie z lewej)
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1915
Krakówka k/Sandomierza
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1991
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1937
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of the French Air Force before 1945.svg Armée de l'Air
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 2 Pułk Lotniczy w Krakowie,
121 eskadra myśliwska, Dywizjon 302, Dywizjon 316, Polski Zespół Myśliwski
Stanowiska zastępca dowódcy eskadry:
121 eskadra myśliwska
dowódca eskadry w dywizjonach: 316, 302
d-ca: 3 Polskie Skrzydło Myśliwskie, 131 Polskie Skrzydło Myśliwskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa,
Kampania francuska 1940
bitwa o Anglię,
kampania w Tunezji
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)
PZL P.11c ze zbiorów Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie w barwach 121 Eskadry Myśliwskiej. Prawdopodobnie tym samolotem latał we wrześniu 1939 ppor. Wacław Król
Części samolotu ppor. Wacława Króla
Grób Wacława Króla na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Wacław Szczepan[1] Król (ur. 25 grudnia 1915 we wsi Krakówka koło Sandomierza[2], zm. 15 czerwca 1991 w Warszawie) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, podpułkownik (ang. Wing Commander) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był trzecim dzieckiem Jana i Marianny z domu Kędziora. W latach 1926-1934 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego w Sandomierzu. Po maturze w 1934 ukończył szkolenie szybowcowe w Ustjanowej i wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie. W 1935 został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W październiku 1937 r. otrzymał promocję na stopień podporucznika i rozpoczął służbę w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie.

W czerwcu 1939 mianowany został zastępcą dowódcy 121 Eskadry Myśliwskiej.

W lipcu dowodził zasadzką w Wieluniu, a w sierpniu 1939 – w Aleksandrowicach. 1 września zestrzelił wspólnie z kpr. Pawłem Kowalą obserwacyjny Henschel Hs 126. 3 września podczas walki z samolotem bombowym Heinkel He 111 został zestrzelony i wyskoczył ze spadochronem we wsi Kłaj. 5 września wraz z kpr. Piotrem Zaniewskim zestrzelił Heinkel He 111. Zestrzelenie He 111 zostało potwierdzone dopiero po wojnie na podstawie dokumentów Luftwaffe.

17 września dotarł z dywizjonem do Rumunii. Został tam internowany i osadzony w obozie w Fokszanach. Po ucieczce z obozu przedostał się do Francji i już w grudniu 1939 odbył szkolenie myśliwskie w Szkole Lotniczej w Montpellier. Uzyskał przydział do nowo formowanego polskiego II Dywizjonu Krakowsko-Poznańskiego (myśliwskiego). W momencie rozpoczęcia ofensywy niemieckiej, odbywał staż we francuskim II/7 Dywizjonie Myśliwskim (Groupe de Chasse II/7) stacjonującym w Luxeuil-les-Bains i ostatecznie w jego składzie walczył w kampanii francuskiej (Klucz Frontowy Nr 6 "Go"). W trakcie walk zestrzelił na pewno 2 niemieckie samoloty (Heinkel He 111 i Dornier Do 17) i prawdopodobnie jeden (Dornier Do 17).

Po kapitulacji Francji został ewakuowany, przez Afrykę, do Anglii. W dniu 20 sierpnia 1940 dołączył do 302 Dywizjonu Myśliwskiego Poznańskiego, w którego składzie wziął udział w Bitwie o Anglię. 15 października 1940 nad Londynem strącił jednego Bf 109, 3 marca 1941 wspólnie z ppor. Marcelinem Neyderem oraz z ppor. Bronisławem Bernasiem uszkodził Ju 88. 22 listopada 1941 odszedł na odpoczynek - podjął pracę instruktora w 58 OTU w Grangemouth.

Do latania operacyjnego powrócił w czerwcu 1942, kiedy został dowódcą eskadry w 316 Dywizjonie Myśliwskim Warszawskim. W tym okresie zestrzelił 2 niemieckie samoloty (Messerschmitt Bf 109 oraz Focke-Wulf Fw 190). 1 grudnia 1942 objął funkcję kontrolera lotów w 315 Dywizjonie "Dęblińskim".

W 1943 ochotniczo walczył w Libii i Tunezji w tzw. "Cyrku Skalskiego". W trakcie walk zestrzelił na pewno trzy samoloty (2 niemieckie Messerschmitt Bf 109 oraz włoski Macchi MC.202).

Po powrocie z Afryki, w październiku 1943 roku został mianowany dowódcą 302 Poznańskiego Dywizjonu Myśliwskiego. Od 1 października 1944 był dowódcą 61 OTU w Rednal. 10 marca 1945 objął dowództwo 3 Polskiego Skrzydła, a w lipcu 1945 – 131 Polskiego Skrzydła. 25 kwietnia 1945 r. poprowadził dwa dywizjony skrzydła (303 i 316) na eskortę Lancasterów atakujących siedzibę Hitlera w Berchtesgaden w Alpach.

Wacław Król wykonał 286 lotów bojowych, zestrzelił na pewno 9 (niektóre opracowania podają 8 1/2) i prawdopodobnie 3 nieprzyjacielskie samoloty oraz uszkodził 4. Daje mu to 12 miejsce na liście polskich asów myśliwskich (zajmuje 15. pozycję na Liście Bajana z 8 i 1/2 zwycięstwami pewnymi, 1 prawdopodobnym i 1/3 uszkodzonym).

8 grudnia 1945 w Bethen w Niemczech (na terenie brytyjskiej strefy okupacyjnej) poślubił Leokadię Pomorską, swoją sympatię z lat gimnazjalnych. 26 października 1947 powrócił do kraju i zamieszkał w Jędrzejowie (w rodzinnym mieście żony), gdzie pracował jako sprzedawca. Rok później przeniósł się do Warszawy, podjął pracę w PLL "Lot" jako dyżurny ruchu. W 1949 roku został zwolniony z pracy z powodów politycznych. Kupił ciężarówkę i założył małą firmę przewozową.

W listopadzie 1949 urodził mu się pierwszy syn. Żona po porodzie umarła w styczniu 1950. Opiekę nad maleńkim dzieckiem przejęła siostra, którą sprowadził z Sandomierza. Niedługo ożenił się ponownie, z Janiną Filaber.

W 1951 został magazynierem w Chemicznej Spółdzielni Pracy. Jednak po roku został usunięty z pracy. Zatrudniono go wtedy w związanych z PAX-em zakładach Veritas, gdzie był również magazynierem. 19 stycznia 1957 został powołany do LWP, do Dowództwa Lotnictwa Operacyjnego. W 1957 roku przeszkolił się na odrzutowcach w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 5 w Radomiu. W lipcu 1958 został awansowany do stopnia podpułkownika, 28 września 1965 roku został mianowany pułkownikiem. W ludowym wojsku nie pełnił eksponowanych funkcji.

13 października 1971 odszedł ze służby na emeryturę w stopniu pułkownika i zajął się pisarstwem. Był członkiem Związku Literatów Polskich, a od 1985 członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD. Zmarł 15 czerwca 1991 w Warszawie. Pochowany 22 czerwca z honorami wojskowymi na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, w kwaterze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (kwatera C 30 rz. X m. 32).

Autor wielu książek, m.in.:

  • Mój Spitfire WX-L (1968),
  • Lotnicy spod znaku poznańskiego kruka (1971),
  • Krakowskie skrzydła (1974, Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 4/74),
  • Pod niebem Tunezji (1975),
  • Poznańskie skrzydła (1975, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 7/75),
  • Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945 (1976),
  • 302 na start (1976, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 4/76),
  • 131 w ataku (1977, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 4/77),
  • Walczyłem pod niebem Francji (1978),
  • U-booty poszły na dno (1978, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 11/78),
  • Za sterami odrzutowca (1978),
  • Oczy nad frontem (1979, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 5/79),
  • Myśliwscy (1980),
  • Front bez myśliwców (1980, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 4/80),
  • Trzydzieści sekund nad celem (1980, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 19/80),
  • Mustangi nad kontynentem (1982, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 12/82),
  • Walczyłem pod niebem Londynu (1982),
  • Polskie skrzydła w inwazji na Francję (1983),
  • Dębliniacy z kodem PK (1984, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 10/84),
  • Zgłaszam zestrzelenie Me 262 (1985, Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 7/85),
  • Polskie skrzydła nad Francją (1986),
  • 306 na start (1986, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 9/86)
  • Kosynierzy z trzysta trzeciego (1987, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 13/87),
  • Pod niebem Francji (1988, Biblioteka Żółtego Tygrysa, nr 10/88),
  • W Dywizjonie "Kubusiów" (1990, Biblioteka Żółtego Tygrysa),
  • Wielka Brytania 1940 (1990),
  • Walczyłem pod niebem Europy i Afryki (1991),
  • Podniebni rycerze,
  • Polacy w bitwie o Atlantyk,
  • W Dywizjonie Poznańskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wacław Król, Walczyłem pod niebem Europy i Afryki, Warszawa 1994, str. 126
  2. Wacław Król, Walczyłem pod niebem Francji, Warszawa 1978, str. 10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]