Edward Wittig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Wittig
Edward Wittig (1934).jpg
Edward Wittig (1934)
Data i miejsce urodzenia 1879
Data i miejsce śmierci 1941
Narodowość polska
Dziedzina sztuki rzeźba
Odznaczenia
Złoty Wawrzyn Akademicki
Rzeźba Ewa w parku Ujazdowskim w Warszawie

Edward Wittig (ur. 22 września 1879 w Warszawie, zm. 3 marca 1941 tamże) – polski rzeźbiarz, członek grupy artystycznej „Rytm”, wolnomularz.

Życie i twórczość[edytuj]

Wykształcenie zdobył w Wiedniu pod kierunkiem J. Tautenheima (1897-1900) oraz w École des Beaux-Arts w Paryżu, w pracowni M. Jouvray. W latach 1914–1920 był profesorem Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Politechniki Warszawskiej.

We wczesnym okresie swojej twórczości tworzył rzeźby symboliczne – wykazujące pewne wpływy Augusta Rodina, widoczne we wrażliwym modelunku powierzchni bryły, z czasem jednak zdecydował się na klarowny układ kompozycji oparty na mocnych kontrastach jasno rozgraniczonych brył.

Od 1910 artysta począł się już programowo skłaniać ku tak zwanemu nowemu klasycyzmowi, ogólnoeuropejskiej tendencji stanowiącej reakcję na rodinizm w rzeźbie. Swe artystyczne credo zawarł w Odczycie o rzeźbie z 1915 - piętnował tam szerzące się w polskiej sztuce naśladownictwa Rodina i wzywał do nawiązania do tradycji. Jego monumentalny styl cieszył się w dwudziestoleciu międzywojennym wielkim uznaniem. W dziełach Wittiga upatrywano "złotego środka" pomiędzy tradycją akademicką a nowatorskimi, dążącymi do syntezy prądami artystycznymi. W 1936 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za wybitne zasługi dla polskiej sztuki w ogóle[1].

Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim (kw. 64, rz. 3).

Najważniejsze prace[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Szczęsny Rutkowski, Edward Wittig, Warszawa 1925.
  • Władysław Kozicki, Edward Wittig. Rozwój twórczości, Warszawa 1932.
  • Konrad Winkler, Twórczość Edwarda Wittiga na tle współczesnych zagadnień w rzeźbie europejskiej, „Droga. Miesięcznik poświęcony sprawie życia polskiego” 12 (1933) 4, s. 362-376.

Linki zewnętrzne[edytuj]