Erazm Kuźma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Erazm Kuźma (ur. 3 kwietnia 1926 w Wągrowcu, zm. 21 marca 2014 w Szczecinie[1]) – polski eseista i krytyk literacki.

Życiorys[edytuj]

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Od 1951 roku związany ze Szczecinem. W 1974 r. uzyskał stopień doktora za rozprawę o ekspresjonizmie. W 1980 r. został doktorem habilitowanym. W latach 1960-1966 był wykładowcą Studium Pedagogicznego. Od 1968 r. wykładał na WSP w Szczecinie. Później był wykładowcą na Uniwersytecie Szczecińskim[1]. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie kwatera 93A .

Twórczość wybrana[edytuj]

  • Z problemów świadomości literackiej i artystycznej ekspresjonizmu w Polsce (1976)
  • Mit Orientu i kultury Zachodu w literaturze XIX i XX wieku (1980)
  • Między konstrukcją a destrukcją. Szkice z historii i teorii literatury, 1994

Opracowania[edytuj]

  • Nazwanie ziemi. Ziemia szczecińska w poezji (antologia – 1970)

Przypisy

  1. a b Nie żyje Erazm Kuźma. W: 24kurier.pl [on-line]. [dostęp 2014-03-22].

Bibliografia[edytuj]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.