Ernest Lawson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernest Lawson
Ilustracja
William Glackens, Ernest Lawson, 1910, National Academy of Design
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1873
Halifax, Nowa Szkocja, Kanada
Data i miejsce śmierci 18 grudnia 1939
Miami Beach, Floryda, Stany Zjednoczone
Narodowość kanadyjska
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka impresjonizm/realizm

Ernest Lawson (ur. 22 marca 1873 w Halifaksie, Kanada, zm. 18 grudnia 1939 w Miami Beach, Stany Zjednoczone) – amerykański malarz pochodzenia kanadyjskiego, tworzący w stylu pośrednim między impresjonizmem a realizmem. Należał do ugrupowania The Eight. Malował pejzaże miejskie. Członek American Society of Painters, Sculptors and Gravers, Association of American Painters and Sculptors (założyciel), National Academy of Design (członek-korespondent 1908, akademik 1917), National Arts Club, National Institute of Arts and Letters, New Society of Artists, The Century Association.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ernest Lawson, urodzony w Kanadzie, stał się na początku XX wieku jednym z najważniejszych amerykańskich malarzy modernistycznych. W 1888 roku przeniósł się do Kansas City w stanie Missouri, gdzie studiował sztukę w Kansas City Art Institute. Kiedy wraz z ojcem wyjechał do Meksyku, kontynuował edukację artystyczną uczęszczając na zajęcia wieczorowe w Santa Clara Art Academy, Został zatrudniony jako rysownik w angielskiej firmie Pearson & Son. Pracując oszczędzał pieniądze na przyszłą edukację artystyczną w Stanach Zjednoczonych i we Francji. W 1890 roku wyjechał do Nowego Jorku, by studiować w Art Students League pod kierunkiem znanych amerykańskich impresjonistów: Willarda Metcalfa, Johna Henry'ego Twachtmana i Juliana Aldena Weira. Lato 1892 roku spędził z Twachtmanem i Weir w kolonii artystycznej Cos Cob w Connecticut, gdzie uczył się malowania w plenerze[1]. Jego wczesne prace przypominają styl Twachtmana odznaczając się delikatna tonacją i zrównoważoną teksturą[2]. W 1893 roku Lawson wyjechał do Paryża na studia w Académie Julian pod kierunkiem Jean-Paula Laurensa i Jean-Josepha Benjamin-Constanta. Wkrótce jednak porzucił naukę, by kontynuować malowanie w plenerze. Był pod przemożnym wpływem francuskiego impresjonisty Alfreda Sisleya, którego poznał podczas pobytu za granicą. Starał się jednak nie ulegać nadmiernym wpływom francuskim zachowując amerykański punktu widzenia. W 1894 roku William Merritt Chase nazwał go „największym pejzażystą Ameryki”. W tym samym roku Lawson wystawiał po raz pierwszy publicznie w słynnym paryskim Salonie, w którym zaprezentował dwa obrazy. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1896 roku wykładał w Columbus. W 1897 roku po raz pierwszy wystawiał w Ameryce (w National Academy of Design). W 1898 roku ostatecznie osiadł w Nowym Jorku, w Washington Heights. To tutaj stworzył swoje największe dzieła, przenosząc na płótno amerykański krajobraz zagrożony urbanizacją[1]. Swoją uwagę koncentrował na pewnych miejscach górnego Manhattanu, ich świetlistości, porach roku i porach dnia. Te charakterystyczne dzieła, przedstawiające półprzemysłowy krajobraz Nowego Jorku i widoki rzeki Hudson odznaczają się grubym impastem, silnym konturem i obszarami wyrazistego, ale zharmonizowanego koloru stanowiąc wysoce złożone kompozycje, które jawiły się w tym czasie jako dość nowoczesne. Często są one zbudowane z poziomych pasów oznaczających ziemię, wodę i niebo, a delikatna sieć pionowych kresek na pierwszym planie tworzy trawy i drzewa, sięgające poprzez grunt aż do zamglonego horyzontu[2].

W 1904 roku Lawson zdobył srebrny medal na międzynarodowej wystawie St. Louis Universal Exposition i zaprzyjaźnił się z artystą Williamem Glackensem. Poprzez Glackensa dostał się do elitarnego grona Roberta Henriego, skupiającego nowojorskich malarzy modernistycznych. Malarze ci, zniechęceni odrzuceniem prac Lawsona przez National Academy of Design w 1905 roku oraz odrzuceniem obrazów George'a Luksa, Glackensa i Everetta Shinna w 1906 roku podjęli decyzję o zorganizowaniu w 1908 roku własnej wystawy w Macbeth Gallery, zatytułowanej „The Eight” („Ośmiu”). W gronie tym znalazł się również Lawson, który tym samym roku został ostatecznie wybrany członkiem-korespondentem National Academy of Design i otrzymał ustanowioną przez nią nagrodę First Hallgarten. Lawson kontynuował swoje koneksje z najbardziej postępowymi artystami tego okresu wystawiając w 1913 roku w Armory Show. Lawson wystawiał przez całe życie i był wielokrotnie nagradzany za swoje dokonania. Był także cenionym nauczycielem; wykładał w Kansas City Art Institute i Broadmoor Art Academy w Colorado Springs. W późniejszym okresie życia zachorował na artretyzm. W 1936 roku w poszukiwaniu cieplejszego klimatu przeniósł się do Coral Gables na Florydzie. 18 grudnia 1939 roku został znaleziony martwy na plaży w Miami Beach[1].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Nina Sangimino: Ernest Lawson (1873–1939) (ang.). www.questroyalfineart.com. [dostęp 2013-11-03].
  2. a b Phillips Collection: ERNEST LAWSON (1873–1939) (ang.). www.phillipscollection.org. [dostęp 2013-11-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]