Eugeniusz Rodziewicz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
28 stycznia 1872 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 listopada 1934 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1889–1934 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Późniejsza praca |
wiceprezes FIDAC |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Eugeniusz Rodziewicz (ur. 28 stycznia 1872[a] w Tyflisie, zm. 7 listopada 1934 w Druskiennikach) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 28 stycznia 1872 w Tyflisie, w rodzie Adolfa i Marii z Szafrańskich[1][2]. W latach 1882–1889 uczył się w Tyfliskim Korpusie Kadetów. W latach 1889–1891 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Ukończył też w 1908[2] Carskosielską Oficerską Szkołę Artylerii. Początkowo służył w 24 Brygadzie Artylerii. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach jako dowódca 3 baterii w 1 Finlandzkim Strzeleckim Dywizjonie Artylerii. Od 11 stycznia 1916 dowódca 3 Finlandzkiej Brygady Artylerii. Od września 1917 do stycznia 1918 dowódca dywizjonu moździerzy w I Korpusie Polskim w Rosji[2], następnie do maja 1918 dowódca I Brygady Artylerii I Korpusu.
„Szczególnie odznaczył się podczas walk pod Witebskiem z bolszewikami, wyprowadzając z okrążenia artylerię korpusu /od 28 I do 14 II 1918/, co pozwoliło szybko odtworzyć siłę bojową formacji pod Bobrujskiem ”[2]. Za tę postawę otrzymał Order Virtuti Militari.
W maju 1918 z rozkazu generała Józefa Dowbor-Muśnickiego awansowany do stopnia generała podporucznika. W wyniku demobilizacji I Korpusu do lipca 1918 przebywał w Warszawie[2]. Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[3]. 11 listopada 1918 został mianowany inspektorem artylerii[4]. 20 listopada 1918 Józef Piłsudski zatwierdził go w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem od 17 czerwca 1918[5]. Później został mianowany generalnym inspektorem artylerii.
Podczas wojny polsko-ukraińskiej w czerwcu 1919 z ramienia Naczelnego Dowództwa WP pełnił funkcję przewodniczącego polskiej delegacji rozejmowej podczas rozmów we Lwowie. 16 czerwca podpisana została umowa wojskowa Rodziewicz-Delwig o zawieszeniu broni i ustaleniu linii demarkacyjnej, jednak ostatecznie nie weszła ona w życie.
13 kwietnia 1920, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby i przeniesiony do Rezerwy armii[6][7]. Został członkiem Dyrekcji Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie[8]. 27 lipca 1920 wiceminister spraw wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski wydał rozkaz nr 141 oddający generała Rodziewicza do dyspozycji Naczelnego Dowództwa WP „celem powierzenia mu jednostki bojowej”[9]. 6 sierpnia 1920 „zgłosił się dobrowolnie do służby”, został zaliczony do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy, a następnie dowódcy artylerii 1 Armii[10][11]. Z dniem 1 lipca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru[12]. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji[13].
Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Związku Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze Dowborczyków. (kwatera A18, rząd 5 grób 1)[14].
Był żonaty z Wilhelminą z domu Tilgman (Tilzman), z którą miał troje dzieci: Mikołaja (1897–1986), majora artylerii, Marię (ur. 1898) i Alfreda (1913–1939), podporucznika artylerii rezerwy[15], dowódcę plutonu w tzw. 5 baterii 11 Dywizjonu Artylerii Konnej[16][17].
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik – 5 sierpnia 1891[18][2]
- porucznik – 25 lipca 1895[18] (10 sierpnia 1894[2])
- sztabskapitan – 13 lipca 1897[18]
- kapitan – 29 sierpnia 1904[18]
- podpułkownik – 5 sierpnia 1910[18]
- pułkownik – 17 września 1915[18] (17 kwietnia 1917[2])
- generał brygady – 1 listopada 1918[2]
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 6680 – 10 maja 1922[19][2][20]
- Krzyż Oficerski Legii Honorowej (1921 – zezwolenie Naczelnika Państwa)[21]
- Medal Zwycięstwa[22]
- Order Świętego Włodzimierza 3 stopnia[23]
- Order Świętego Włodzimierza 4 stopnia[23]
- Złoty Oręż Świętego Jerzego[23]
- Order Świętego Jerzego 4 stopnia[23] (1916)
- Order Świętej Anny 2 stopnia[23]
- Order Świętego Stanisława 2 stopnia[23] (1911)
- Order Świętej Anny 3 stopnia[23] (1906)
- Order Świętego Stanisława 3 stopnia[23]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Eugeniusz Rodziewicz w kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari napisał, że urodził się „15/28 stycznia 1872”[1]. Zobacz Daty nowego i starego porządku.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ a b c d e f g h i j Polak (red.) 1993 ↓, s. 178.
- ↑ Dz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918, s. 8.
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 116.
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 96.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 24 kwietnia 1920, s. 296.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 49, prośba.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 53.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 70.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 53, 72.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 13 października 1920, s. 1000.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 4 czerwca 1921, s. 1020.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
- ↑ Miejsce pochówku. [dostęp 2020-04-13].
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 318.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Krasucki 2002 ↓, s. 32, 33.
- ↑ a b c d e f Kolekcja ↓, s. 44.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 456.
- ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4 foto.
- ↑ a b c d e f g h Kolekcja ↓, s. 6.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Eugeniusz Rodziewicz. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.490 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-24].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Figaro Press, Londyn 1976.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Stawecki Piotr Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Stanisław Krasucki: 11 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2002, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej
- Ludzie urodzeni w Tbilisi
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa
- Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny
- Polacy odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)
- Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie)
- Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza
- Polacy odznaczeni Bronią Złotą
- Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego
- Polacy – Oficerowie Legii Honorowej
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1872
- Zmarli w 1934
- Żołnierze Wojska Polskiego (Rada Regencyjna)