Faul dyskwalifikujący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Faul dyskwalifikujący (faul dyskwalifikacyjny) – niedozwolone zagranie w koszykówce, powstałe na skutek:

  • rażącego, niesportowego zachowania zawodnika, trenera, asystenta lub innej osoby przebywającej w strefie ławki drużyny;
  • niezgodnego z duchem przepisów gry kontaktem z przeciwnikiem;

za taki faul zawodnik (lub inna osoba wcześniej wymieniona) musi natychmiast opuścić boisko, a także udać się do swojej szatni lub opuścić obiekt sportowy. Faulem dyskwalifikującym może być ukarany zarówno zawodnik, trener jak i osoba towarzysząca. Jeśli faul dyskwalifikujący został orzeczony z powodu bójki, każdy kto opuści ławkę drużyny i nie pomoże w jej zaprzestaniu, musi zostać ukarany takim faulem. Niezależnie od liczby zdyskwalifikowanych, trener otrzymuje faul techniczny, za opuszczenie strefy ławki drużyny. Karą za faul dyskwalifikujący jest:

  • jeśli zawodnik był w trakcie akcji rzutowej i rzut jest niecelny: 2 lub 3 rzuty wolne oraz posiadanie piłki z przedłużenia linii środkowej naprzeciw stolika sędziowskiego;
  • jeśli zawodnik był w trakcie akcji rzutowej i rzut jest celny: punkty zostają zaliczone, dodatkowo przyznany jeden rzut wolny, i posiadanie piłki z przedłużenia linii środkowej naprzeciw stolika sędziowskiego;
  • jeśli był to faul niezwiązany z kontaktem z przeciwnikiem: 2 rzuty wolne i posiadanie piłki z przedłużenia linii środkowej naprzeciw stolika sędziowskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]