Frances Burney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frances Burney
Frances „Fanny” Burney
Frances „Fanny” Burney
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1752 w King’s Lynn
Data i miejsce śmierci 6 stycznia 1840 w Londynie

Frances „Fanny” Burney (ur. 13 czerwca 1752 w King’s Lynn, zm. 6 stycznia 1840 w Londynie) – angielska powieściopisarka i pamiętnikarka.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się jako trzecie z sześciorga dzieci angielskiego kompozytora Charlesa Burneya (1726-1814) i jego żony Esther (1725-1762). Do rodzeństwa pisarki należeli:

  • Esther (Hetty) (1749-1832),
  • James (1750-1821),
  • Susanna Elisabeth (1755-1800),
  • Charles (1757-1817),
  • Charlotte Ann (1761-1838)
  • Sarah Burney (1772-1844) – przyrodnia siostra – była angielską nowelistką.

Samodzielnie uczyła się pisać i czytać. Pierwsze próby pisarskie podjęła w wieku 10 lat. W wieku

42 lat poślubiła francuskiego generała Alexandre'a D'Arblaya (zm. 1812). Przebywała wraz z mężem we Francji (1802-1812). Powróciła do Londynu jako wdowa i przebywała tam do swojej śmierci w 1840 roku.

Twórczość[edytuj]

Sławę zyskała dzięki powieściom:

  • Ewelina czyli Wyjście młodej panny na scenę świata (1778, wyd. polskie: Wilno, 1830),
  • Cecylia lub pamiętniki spadkobierczyni (1782),
  • Camilla, czyli obraz młodzieży (1796),
  • Wędrowiec lub kobiece trudy (1814) – ostatnia powieść napisana przez pisarkę.

Stworzyła też pamiętniki z opisami życia dworskiego i artystycznego Londynu (prowadzone od 1768 roku).

Wydała tragedię Edwin and Elgitha (1795).

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, 1898-1904, tom 3, str. 220.
  • Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, 1859-1868, tom 4, str. 658-659.