Gianni Vattimo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianni Vattimo
Vattimo, Gianni (1936-vivente) - Foto di Giovanni Dall'Orto - Como 22-5-99.jpg
Gianni Vattimo na Gay Pride w 1999
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1936
Turyn
Przynależność polityczna Włochy Wartości

Gianteresio (Gianni) Vattimo (ur. 4 stycznia 1936 w Turynie) – włoski filozof i publicysta, eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filozofię na Uniwersytecie w Turynie, którą ukończył w 1959. Kształcił się następnie na Uniwersytecie w Heidelbergu (m.in. pod kierunkiem Hans-Georga Gadamera), po czym powrócił do Włoch. Został wykładowcą na turyńskiej uczelni. W 1969 został profesorem estetyki, a w 1982 profesorem teorii filozofii. W latach 80. był profesorem wizytującym na różnych uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych. Publikował w różnych pismach, m.in. w „La Stampa” i „La Repubblica”.

Opublikował szereg pozycji książkowych[1], tłumaczonych na liczne języki, w tym w 2006 Koniec nowoczesności. Stał się jednym z najbardziej znanych włoskich filozofów współczesnych, reprezentujących nurt filozoficznego postmodernizmu. Zajmuje się podstawowymi myśli filozoficznej pojęciami, koniec historii czy śmierć sztuki, a także problemy interpretacji[2].

Zaangażowany jest także w działalność polityczną. Współpracował z partią radykalną, należał następnie do Demokratów Lewicy. W latach 1999–2004 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego[3]. Wstąpił następnie do Partii Komunistów Włoskich. W 2009 ponownie został wybrany do Europarlamentu, tym razem z listy partii Antonia Di PietroWłochy Wartości.

Publicznie ujawnił, że jest homoseksualistą. Deklaruje również, że jest katolikiem („który przywitał śmierć Boga”)[4], a zarazem ateistą[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

W języku włoskim[edytuj | edytuj kod]

  • Il concetto di fare in Aristotele, Turyn 1961
  • Essere, storia e linguaggio in Heidegger, Turyn 1963
  • Ipotesi su Nietzsche, Turyn 1967
  • Poesia e ontologia, Mediolan 1968
  • Schleiermacher, filosofo dell’interpretazione, Mediolan 1968
  • Introduzione ad Heidegger, Bari 1971
  • Il soggetto e la maschera, Mediolan 1974
  • Le avventure della differenza, Mediolan 1980
  • Al di là del soggetto, Mediolan 1981
  • Il pensiero debole (współautor), Mediolan 1983
  • La fine della modernità, Mediolan 1985
  • Introduzione a Nietzsche, Bari 1985
  • La società trasparente, Mediolan 1989
  • Etica dell’interpretazione, Turyn 1989
  • Filosofia al presente, Mediolan 1990
  • Oltre l’interpretazione, Bari 1994
  • Credere di credere, Mediolan 1996
  • Vocazione e responsabilità del filosofo, Genewa 2000
  • Dialogo con Nietzsche. Saggi 1961-2000, Mediolan 2001
  • Dopo la cristianità. Per un cristianesimo non religioso, Mediolan 2002
  • Nichilismo ed emancipazione. Etica, politica e diritto (współautor), Mediolan 2003
  • Il Futuro della Religione (współautor), Mediolan 2005
  • Non essere Dio. Un’autobiografia a quattro mani, Reggio Emilia 2006
  • Ecce comu. Come si ri-diventa ciò che si era, Rzym 2007

W języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Koniec nowoczesności, Kraków 2006
  • Społeczeństwo przejrzyste, Wrocław 2006
  • Przyszłość religii, Kraków 2010 (wraz z Richardem Rorty'm)
  • Nie być Bogiem. Autobiografia na cztery ręce, Warszawa 2011 (rozmawiał Piergiorgio Paterlini)
  • Poza interpretacją. Znaczenie hermeneutyki dla filozofii, Kraków 2011

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]