Gołąbek złotawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gołąbek złotawy
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd gołąbkowce
Rodzina gołąbkowate
Rodzaj gołąbek
Gatunek gołąbek złotawy
Nazwa systematyczna
Russula aurea Pers.
Observ. mycol. (Lipsiae) 1: 101 (1796)
Mapa zasięgu
Gołąbek złotawy: zasięg występowania na mapie
Zasięg w Europie

Gołąbek złotawy (Russula aurea Pers.) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Nazwę polską podała Alina Skirgiełło w 1991 r.[2]. Synonimy naukowe[3]:

  • Agaricus auratus With. 1801
  • Agaricus aureus (Pers.) Pers. 1801
  • Russula aurata (With.) Fr. 1838

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnicy 4-8(10) cm. Za młodu półkulisty, później płaski, w środku często zagłębiony lejkowato, najpierw jaskrawożółty do cytrynowożółtego, niekiedy całkiem czerwony, czasem też ze złocistożółtymi lub pomarańczowymi plamkami. Skórka lśniąca. Brzeg na starość krótko żłobkowany.

Blaszki

Gęste, białawe do bladożółtawych, po dojrzeniu na brzegach jaskrawożółte.

Trzon

Cylindryczny do maczugowatego, biały z żółtym odcieniem, za młodu dość ścisły.

Miąższ

Białawy, pod skórką kapelusza żółty, zwięzły bez zapachu, o łagodnym smaku.

Wysyp zarodników

Żółty, amyloidalny. Zarodniki brodawkowato-siatkowate, o rozmiarach 7,5-10 x 6-8 µm, bez pory rostkowej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie od lipca do września, w lasach liściastych, iglastych i mieszanych zwłaszcza w pasie pojezierzy, pod dębami lub świerkami, tylko na glebach zawierających wapń.

Grzyb mikoryzowy[2]. Jest jadalny.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Czerwone formy łatwo pomylić z trującymi: gołąbkiem wymiotnym (Russula emetica) i gołąbkiem buczynowym (Russula nobilis).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joanna Krzaczyńska: Grzyby – łatwe rozpoznawanie. Olsztyn: Studio wydawnicze 69, s. 84. ISBN 83-7512-059-6.
  2. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, 2006, s. 450. ISBN 83-7404-513-2.