Grabacz (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°20′41″N 19°56′51″E

- błąd

38 m

WD

53°20'N, 19°56'E

- błąd

2281 m

Odległość

1667 m

Grabacz
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 warmińsko-mazurskie

Powiat

działdowski

Gmina

Rybno

Liczba ludności 

43[1]

Strefa numeracyjna

23

Kod pocztowy

13-220

Tablice rejestracyjne

NDZ

SIMC

0124854

Położenie na mapie gminy Rybno
Mapa konturowa gminy Rybno, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Grabacz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Grabacz”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Grabacz”
Położenie na mapie powiatu działdowskiego
Mapa konturowa powiatu działdowskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Grabacz”
Ziemia53°20′41″N 19°56′51″E/53,344722 19,947500

Grabacz (niem. Grabacz) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Rybno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

Niewielka wieś położona nad rzeką Wel.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś została założona prawdopodobnie po 1466 roku na gruntach, należących do dóbr biskupa chełmińskiego. Od 1724 r. Grabacz był dzierżawiony co najmniej przez 40 lat przez szlachcica Sątopskiego, dzierżawę zatwierdził biskup Kretkowski. W tym czasie we wsi był dwór.

Według dokumentów z roku 1800 Grabacz określany był jako mała wieś. W 1867 z Grabacza jedno dziecko wyznania katolickiego uczęśzczało do szkoły w Rybnie. W 1880 r. we wsi było 9 domów i 42 mieszkańców[2]. W 1881 r. we wsi były cztery domy i 25 mieszkańców[3].

W 1930 r. w Grabaczu było osiem gospodarstw. Od 1932 r. Grabacz należał do powiatu lubawskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Murowane budynki mieszkalne i gospodarcze z początku XX w.
  • Jaz na rzece Wel, doprowadzający wodę do stawów rybnych i na łąki we wsi Murawki

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Działdowo. Z dziejów miasta i powiatu, Pojezierze, Olsztyn 1966, 383 str.
  • Jarosław Kapiński, Wanda Grodzka, Przewodnik po zabytkach kultury materialnej Welskiego Parku Krajobrazowego. Wyd. III, 2013 r., ISBN 83-914630-0-1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. na podstawie bazy.hoga.pl
  2. Działdowo. Z dziejów miasta i powiatu, Pojezierze, Olsztyn 1966,
  3. Jarosław Kapiński, Wanda Grodzka, Przewodnik po zabytkach kultury materialnej Welskiego Parku Krajobrazowego. Wyd. III, 2013