Grotniki Duże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°18′10″N 20°48′38″E
- błąd 39 m
WD 50°18'10.1"N, 20°48'38.2"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Grotniki Duże
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Nowy Korczyn
Liczba ludności (2003) 193
Strefa numeracyjna 41
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0256053
Położenie na mapie gminy Nowy Korczyn
Mapa konturowa gminy Nowy Korczyn, na dole znajduje się punkt z opisem „Grotniki Duże”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Grotniki Duże”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Grotniki Duże”
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa konturowa powiatu buskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Grotniki Duże”
Ziemia50°18′10″N 20°48′38″E/50,302778 20,810556

Grotniki Dużewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Nowy Korczyn.

Do 1954 roku istniała gmina Grotniki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1439 r. miała tu miejsce bitwa w której starli się zwalczający Zbigniewa Oleśnickiego konfederaci pod wodzą Spytka z Melsztyna z wojskami armii królewskiej dowodzonymi przez Jana Hińczę z Rogowa. Stronnictwo proczeskie poniosło w niej klęskę a dowodzący nimi Spytko z Melsztyna zmarł wskutek odniesionych ran. Przegrana doprowadziła do upadku ruchu popierającego husytyzm w Polsce.

 Osobny artykuł: Bitwa pod Grotnikami.

W XIX w. wieś i dobra donacyjne. W 1827 r. Grotniki miały 38 domów i 537 mieszkańców. Miejscowość była siedzibą gminy w powiecie stopnickim. Majorat Grotniki został wydzielony z dóbr rządowych Nowe Miasto Korczyn w 1839 r. Według opisu z 1854 r. dobra miały łączną powierzchnię 3797 mórg. W ich skład wchodziły m.in.: folwark i wieś Grotniki, folwark i wieś Stróżyska, folwark i wieś Ucisków oraz wieś Podzamcze z cegielnią[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885, Tom II, s. 858.