Henryk Dembiński (poseł)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Dembiński
Henryk Dembiński (poseł).jpeg
Henryk Dembiński, 1907
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1866
Kraków
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1915
Warszawa
Poseł do II Dumy Państwowej
Okres od 1907
do 1907
Przynależność polityczna Stronnictwo Polityki Realnej
Prezes Stronnictwa Polityki Realnej
Okres od 1908
do 1915
Poprzednik Józef Ostrowski

Henryk Wojciech Stanisław Dembiński (ur. 23 kwietnia 1866 w Krakowie, zm. 11 grudnia 1915 w Warszawie[1]) – polski ziemianin, polityk, poseł do Dumy Państwowej Imperium Rosyjskiego, prezes Stronnictwa Polityki Realnej, członek Komitetu Narodowego Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej jako syn Juliusza i Heleny z hr. Wodzickich. Maturę zdał w morawskim Böhmisch Leipa. W latach 1884–1887 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie do 1889 roku kontynuował naukę na tym kierunku w Innsbrucku. Ok. 1892 roku zamieszkał w Przysusze, prowadząc gospodarstwo leśne, rolne i przemysłowe. Za nasiona jęczmienia otrzymał w 1901 roku nagrodę na wystawie w Kielcach[1].

Po rewolucji 1905 zaangażował się w działalność Stronnictwa Polityki Realnej. Jako przedstawiciel tego ugrupowania wszedł w styczniu 1907 roku do opoczyńskiego komitetu wyborczego. Stosunkiem głosów 49:9 został wybrany na posła do II Dumy Państwowej z guberni kieleckiej (1907). W maju 1907 roku, w imieniu Koła Polskiego, przekazał pozdrowienia nowo zwołanemu sejmowi finlandzkiemu. W wyborach do III Dumy był elektorem z kurii ziemiańskiej powiatu opoczyńskiego[1].

Od maja 1908 do śmierci był prezesem Stronnictwa Polityki Realnej. Nadto sprawował funkcję prezesa Towarzystwa Opieki nad Wychodźcami i wiceprezesa Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej. W latach 1910–1914 był radcą Komitetu TKZ. W listopadzie 1914 roku uczestniczył w utworzeniu Komitetu Narodowego Polskiego, wchodząc do jego Wydziału Wykonawczego. W czasie wojny zaangażował się w pomoc osobom potrzebującym. W listopadzie 1915 roku został prezesem Centralnego Komitetu Ratunkowego w Lublinie. Zmarł w następnym miesiącu na zawał serca w Warszawie. Został pochowany w Przysusze[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty był od 1897 roku z Zofią z hr. Tyszkiewiczów, siostrą Władysława i Aleksandra. Miał siedmioro dzieci[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Cz. Brzoza, K. Stepan, Posłowie polscy w parlamencie rosyjskim 1906–1917. Słownik biograficzny, Warszawa 2001, s. 47-48.