Henryk IV Ślepy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk IV Ślepy
ilustracja
hrabia Luksemburga
Okres od 1136
do 1196
Poprzednik Konrad II
Następca Ermezynda
hrabia Namur jako Henryk I
Okres od 1139
do 1183
Dane biograficzne
Dynastia Luksemburgowie
Data urodzenia 1112
Data śmierci 1196
Ojciec Gotfryd
Żona Laurette z Alzacji
Żona ?
Żona Agnieszka z Geldrii
Dzieci Ermezynda

Henryk IV Ślepy (ur. 1112 r., zm. 1196 r.) – hrabia Luksemburga od 1136 r., hrabia Namur w latach 11391183 jako Henryk I.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem hrabiego Namur Gotfryda. W 1136 r. odziedziczył, jako wnuk po kądzieli Konrada I (poprzez jego córkę Ermezyndę, żonę hrabiego Baru Gotfryda) hrabstwo Luksemburga. Po śmierci ojca w 1138 r. objął także hrabstwo Namur. Stopniowo stał się jednym z najpotężniejszych feudałów na obszarze między Mozą i Mozelą, m.in. dzięki objęciu w 1153 r. hrabstw La Roche i Durbuy. Próbował kontynuować ekspansję, jednak robił to w sposób nieprzemyślany, co zaowocowało jednak niepowodzeniami: gdy arcybiskupi Trewiru zablokowali ekspansję w kierunku zachodnim, wywołał wojnę z biskupami Liège, w której poniósł porażkę (1151 r.).

Poważnym problemem Henryka był brak dziedzica. Dwa kolejne małżeństwa (pierwsze z Laurette, córką Dytryka z Alzacji, hrabiego Flandrii, drugie nieznane) były bezpotomne, planował zapewnić sukcesję swojemu siostrzeńcowi Baldwinowi z Hainaut. Jednak trzecie małżeństwo z Agnieszką, córką Henryka, hrabiego Geldrii, dało mu w 1186 r. córkę Ermezyndę. Chcąc zapewnić objęcie przez nią sukcesji Henryk zaręczył ją jeszcze jako dziecko z hrabią Szampanii Henrykiem II. Ponieważ jednak małżeństwo z powinowatym króla francuskiego spotkało się ze sprzeciwem cesarza, Henryk ponownie zaręczył córkę z dziedzicem hrabstwa Baru, Tybaldem. Baldwin z Hainaut objął tymczasem hrabstwo Namur w 1189 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Łaptos: Historia Luksemburga. W: Historia małych krajów Europy: Andora, Liechtenstein, Luksemburg, Malta, Monako, San Marino. Józef Łaptos (redakcja). Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2002, s. 162–163. ISBN 83-04-04590-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]