Hilarion (Juszenow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hilarion
Iwan Juszenow
biskup połtawski i perejasławski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1824
Nowyj
Data śmierci 18 stycznia 1904
biskup połtawski
Okres sprawowania 1886–1904
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia połtawska
Śluby zakonne 4 marca 1873
Diakonat 1844
Prezbiterat 5 listopada 1844
Sakra biskupia 29 kwietnia 1884
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 kwietnia 1884
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Izydor (Nikolski)
Współkonsekratorzy Leoncjusz (Lebiedinski), Sawa (Tichomirow), Jonatan (Rudniew), Arseniusz (Briancew)

Hilarion, imię świeckie Iwan Jewfimiejewicz Juszenow (ur. 22 lutego 1824 w Nowym, zm. 18 stycznia 1904) – rosyjski biskup prawosławny, święty prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kapłana prawosławnego. W 1844 ukończył seminarium duchowne w Smoleńsku. W tym samym roku biskup smoleński Tymoteusz polecił mu ożenić się ze swoją krewną, wychowującą się dotąd w żeńskim monasterze, a następnie przyjąć święcenia kapłańskie. 5 listopada 1844 przyszły hierarcha został wyświęcony na kapłana i objął parafię w Kołkowiczach. Po dwóch latach został przeniesiony do pracy duszpasterskiej w żeńskim monasterze Wniebowstąpienia Pańskiego w Smoleńsku. W 1856 zmarła jego żona, zaś w roku następnym, w czasie epidemii cholery, także siedmioletnia córka. Duchowny wyjechał wówczas do Kijowa i dzięki poparciu metropolity kijowskiego i halickiego Filareta został przyjęty do Kijowskiej Akademii Duchownej. Arcybiskup smoleński Tymoteusz polecił jednak ks. Juszenowowi wrócić do Smoleńska i zająć się wychowaniem dwóch niepełnoletnich synów. Od 1859 duchowny był proboszczem parafii przy katedralnym soborze w Smoleńsku oraz dziekanem parafii w Smoleńsku.

4 marca 1873 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Hilarion. 11 marca tego samego roku otrzymał godność ihumena, zaś dwa miesiące później został przełożonym monasteru Trójcy Świętej w Smoleńsku z godnością archimandryty i dziekanem monasterów eparchii smoleńskiej i wiaziemskiej. W 1878, dzięki rekomendacji byłego arcybiskupa smoleńskiego Antoniego, został namiestnikiem Ławry Pieczerskiej. 30 marca 1884 Świątobliwy Synod Rządzący nominował go do przyjęcia chirotonii biskupiej z tytułem biskupa priłuckiego, wikariusza eparchii połtawskiej. Ceremonia ta odbyła się 29 kwietnia tego samego roku w soborze Trójcy Świętej Ławry Aleksandra Newskiego z udziałem konsekratorów: metropolity petersburskiego i ładoskiego Izydor, arcybiskupów warszawskiego i chełmskiego Leoncjusza, twerskiego Sawy, jarosławskiego i rostowskiego Jonatana oraz biskupa ładoskiego Arseniusza. Siedzibą biskupa pryłuckiego była Połtawa, pozostawał on przełożonym monasteru Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Połtawie.

W 1886 Święty Synod wyznaczył biskupa Hilariona do objęcia katedry połtawskiej. Urząd ten pełnił do śmierci.

W 2014 Święty Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego ogłosił go świętym. Jego kult ma charakter lokalny i ogranicza się do terytorium eparchii połtawskiej. Dzień wspomnienia liturgicznego przypada w rocznicę kanonizacji (16 września)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]