Hipolit Błeszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hipolit Ksawery Błeszyński herbu Oksza (ur. 1766 – zm. 30 października 1824 w Nicei) – generał-major kawalerii i generał-adiutant wojsk saskich, adiutant króla Saksonii Fryderyka Augusta I, kawaler maltański.

W 1789 został porucznikiem 12. Regimentu Pieszego Koronnego. W 1791 wstąpił do Kawalerii Narodowej. Uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792. Odznaczony krzyżem Orderu Virtuti Militari. 20 sierpnia 1792 złożył dymisję z wojska kontrolowanego przez konfederację targowicką. Udał się do Paryża, gdzie w 1794 bezskutecznie próbował przekonać Komitet Ocalenia Publicznego do poparcia sprawy polskiej. 14 grudnia 1794 odznaczony Orderem Świętego Stanisława. W 1809 jako podpułkownik wziął udział w wojnie polsko-austriackiej. Mianowany komendantem Lwowa. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[1]. W 1813 odznaczony krzyżem Legii Honorowej. W 1820 był członkiem III. stopnia loży masońskiej Bracia Polscy Zjednoczeni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 14, s. 131.