Historia Longobardów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Historia Langobardorum – Manuskrypt salzburski

Historia Longobardów (łac. Historia Langobardorum) – główne dzieło mnicha benedyktyńskiego Pawła Diakona, napisane pod koniec VIII wieku, opisujące historię ludu Longobardów od ich mitycznych początków aż do śmierci króla Liutpranda w 743. Zawiera także sporo informacji na temat Bizancjum oraz Franków. Jest jednym z ważniejszych źródeł do dziejów Italii i Europy w wieku VII i VIII.

Jako źródeł pierwotnych Paweł Diakon użył dokumentu zwanego Origo gentis Langobardorum oraz Liber pontificalis, zaginionej obecnie historii Sekundusa z Trydentu, zaginionych roczników miasta Benewentu. Posiłkował się też dość swobodnie dziełami benedyktyna Bedy Czcigodnego, biskupa Grzegorza z Tours i Izydora, arcybiskupa Sewilli.

Dzieło nie jest kompletne, składa się z sześciu ksiąg napisanych po 787 r. ale nie później niż 796 r. prawdopodobnie w klasztorze na Monte Cassino.

Polskie tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

Historia Longobardów była tłumaczona dwukrotnie na język polski:

  • Ignacy Lewandowski, 1995, Warszawa, Instytut Wydawniczy "Pax" (z komentarzami)
  • Henryk Pietruszczak, 2002, Zgorzelec (z komentarzami).