Przejdź do zawartości

Grzegorz z Tours

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Święty
Grzegorz z Tours
Georgius Florentius
Jerzy Florentyn
biskup
Ilustracja
Wizerunek Grzegorza z Tours z IX wieku
Data i miejsce urodzenia

10/30 listopada 538
Clermont-Ferrand

Data śmierci

17 listopada 593/594

Czczony przez

Kościół katolicki

Wspomnienie

17 listopada (kat.)
17/30 listopada (praw.)

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Grzegorz z Tours, właśc. łac. Georgius Florentius (ur. 10 albo 30 listopada 533 w Clermont-Ferrand, zm. 17 listopada 593 albo 594 roku w Tours) – pierwszy historyk Franków, biskup Tours od 573 roku i święty Kościoła katolickiego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10[1.1] albo 30 listopada 533 roku w Clermont-Ferrand[2] w senatorskiej[1.1], gallo-rzymskiej rodzinie[3]. Na chrzcie otrzymał imiona Georgius Florentius[3] (Jerzy Florentyn)[2]. Jego wujem był Nicecjusz z Lyonu[2]. Nie otrzymał solidnego wykształcenia, a w 563 roku wyruszył na pielgrzymkę do grobu Marcina z Tours, prosić o zdrowie[1.1]. Dziesięć lat później, po śmierci dotychczasowego biskupa Tours, Jerzy został wybrany na jego następcę[1.1]. Wówczas przyjął imię Grzegorz, na cześć swojego pradziadka – Grzegorza z Langres[3]. W czasie sprawowania funkcji bronił mieszkańców diecezji przed nadużyciami władców świeckich[1.1]. Zmarł 17 listopada 593 albo 594 roku[1.1] w Tours[3].

Twórczość i poglądy

[edytuj | edytuj kod]

Jego opus magnum to dziesięcioksięgowa „Historiarum libri X”, znana pod tytułem „Historia Francorum”[1.1]. Opisuje ona dzieje Galii i stanowi wartościową pozycję historyczną[1.1]. Charakteryzuje się opisem bezkrytycznym z zauważalnym patriotyzmem frankońskim, w którym historia miesza się z hagiografią[1.2].

Drugim ważnym dziełem było hagiograficzne „Miraculorum libri VIII” (8 ksiąg cudów) opisujące cuda Jezusa, apostołów i męczenników galijskich, Juliana z Brioude, Marcina z Tours i 20 życiorysów galijskich świętych[1.2]. Ostatnim orygnalnym dziełem Grzegorza było „De cursu stellarum” (O obliczaniu biegu gwiazd), w którym podał sposoby poznania godziny po ruchu gwiazd, potrzebne do odmawiania liturgii godzin[1.3]. Ponadto redagował i parafrazował cudze dzieła, jak choćby „Liber de miraculis B. Andreae Apostoli”, „De miraculis S. Thomae Apostoli, Passio S. Thomae Apostoli”, „Historiae Apostolicae libri X” czy „Passio VII dormientium apud Ephysum”[1.3].

Nie posługiwał się zwulgaryzowaną łaciną, jak mu się powszechnie przypisuje, lecz jedynie łaciną odbiegającą od norm klasycznych, pełną błędów[4][1.3].

Dzień obchodów

[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 17 listopada obok św. Grzegorza Cudotwórcy[2]. Cerkiew prawosławna wspomina świętego 17/30 listopada[5], tj. 30 listopada według kalendarza gregoriańskiego[a].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Podwójne datowanie.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Marek Starowieyski, Jan Szymusiak: Nowy słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa. Poznań: Święty Wojciech Dom Medialny, 2022. ISBN 978-83-8065-459-4. (pol.).
    1. ↑ a b c d e f g h s. 425
    2. ↑ a b s. 425-426
    3. ↑ a b c s. 426
  2. ↑ a b c d Święty Grzegorz z Tours, biskup. Internetowa Liturgia Godzin. [dostęp 2026-04-12]. (pol.).
  3. ↑ a b c d St. Gregory of Tours. Catholic Encyclopedia. [dostęp 2026-04-12]. (ang.).
  4. ↑ Barbara Falkiewicz. Tajemnica Syriusza. „Urania”. 58, s. 43-44, 1987. Kraków. [dostęp 2026-04-12]. (pol.). 
  5. ↑ Gregor von Tours. Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2026-04-12]. (niem.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Wojciech Adamski, Magdalena Olkuśnik: Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Kraków: Mediasat Group, 2007, s. 83. ISBN 978-84-9819-814-0. (pol.).
  • Antonio Serra. L’ingenium artis di Gregorio di Tours. „Invigilata Lucernis”. 32, s. 157-175, 2010. ISSN 0392-8357. (wł.). .

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Grzegorz_z_Tours&oldid=79537619”