Homarus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Homarus[1]
(Weber, 1795)
Okres istnienia: alb-dziś
Ilustracja
Homar europejski
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Podtyp

skorupiaki

Gromada

pancerzowce

Rząd

dziesięcionogi

Rodzina

homarowate

Rodzaj

Homarus

Homarus – rodzaj skorupiaków z rodziny homarowatych (Nephropidae) obejmujący dwa współczśnie żyjące gatunki, zasiedlające wody Oceanu Atlantyckiego. Obydwa mają duże znaczenie gospodarcze.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Homary charakteryzują się potężnymi, zwykle asymetrycznymi szczypcami. Posiadają cztery pary odnóży tułowiowych. Należą do największych skorupiaków, osiągając długość do 70 cm i masę ciała do 20 kg[2]. Całe ciało homara pokrywa pancerz (karapaks), którego kolor zależy od gatunku oraz środowiska, w jakim żyje[3]. Badania wskazują na to, że organizm homara co kilka lat regeneruje się do tego stopnia, że komórki wracają do stanu przed dojrzałością płciową. Potencjalną nieśmiertelność homarom zapewnia wysoki poziom telomerazy, wyższy niż w jakimkolwiek innym organizmie żywym. Simon Watt, biolog i prezenter TV, przedstawił wyniki badań dotyczących tego zagadnienia na brytyjskim Festiwalu Nauki w Newcastle. Jego zdaniem homary umierają nie ze starości, lecz na skutek chorób lub stając się ogniwem łańcucha pokarmowego. Podkreślił, że ich metabolizm zdaje się być niezaprogramowany na śmierć ze starości[4].

Homary z tego rodzaju występują w Oceanie Atlantyckim. Najbardziej znanym i poławianym jest homar amerykański (Homarus americanus), zamieszkujący wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej. Homar europejski (Homarus gammarus) żyje u wybrzeży Europy od Norwegii do Morza Śródziemnego włącznie. Roczne globalne połowy dochodzą do kilkudziesięciu tysięcy ton.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie żyjące gatunki zaliczane do tego rodzaju:

Wcześniej do tego rodzaju zaliczano również Homarinus capensis.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Homary mają odmienne upodobania dotyczące warunków życia.

Homar europejski zamieszkuje dna skalne, gdzie z łatwością może znaleźć schronienie. Rzadko występuje na głębokościach poniżej 50 m p.p.m., ale zdarza się mu również mieszkać w strefie pływów, od jej granicy aż do głębokości 150 m, w piaskowym lub żwirowym podłożu. Wychodzi na żer nocą, a jego pożywienie składa się głównie z robaków, małży i martwych ryb.

Homar amerykański zamieszkuje natomiast głębokie i zimne wody, o skalistym podłożu, w którym może znaleźć schronienie przed drapieżnikami. Jest samotnikiem i podobnie do homara europejskiego prowadzi nocny tryb życia - wtedy również żeruje.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica nosi jaja przyczepione pod odwłokiem (samica homara europejskiego − 11 miesięcy, samica homara amerykańskiego około miesiąca). Po odczepieniu się od odwłoka wykluwają się z nich larwy zwane żywikami.

Jaja homara amerykańskiego są zielone, mają ok. 1 mm średnicy. Liczba jaj złożonych przez jedną samicę oscyluje między 10 a 1000, ale wskaźnik przeżycia jest niski, ok. 0,1%.

Larwa homara (żywik)

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dwa istniejące gatunki rodzaju Homarus żyją w Północnym Atlantyku. Homar amerykański występuje od Labradoru do Karoliny Północnej na zachodnim północnym Atlantyku a homar europejski od Norwegii arktycznej po Maroko, w tym Wyspy Brytyjskie i Morze Śródziemne[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Homarus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. homar, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2018-02-02].
  3. Meissner i inni, Poznaj... bezkręgowce, Kalisz: Wydawnictwo Martel, 2015, ISBN 978-83-64859-33-5, OCLC 909158594.
  4. C)2018 techpedia.pl, Czy prawdą jest, że homary nie umierają ze starości? - Techpedia.pl [dostęp 2018-02-02] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-03] (pol.).
  5. The IUCN Red List of Threatened Species, www.iucnredlist.org [dostęp 2018-02-02].