II bitwa nad Marną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
II bitwa nad Marną
I wojna światowa, Front zachodni
Ilustracja
Niemieckie postępy na początku 1918
Czas 15 lipca - 6 sierpnia 1918
Miejsce okolice Paryża, Francja
Terytorium Rzeka Marna w pobliżu Paryża, Francja
Wynik zwycięstwo ententy
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
 Francja
 Stany Zjednoczone
 Włochy
 Cesarstwo Niemieckie
Dowódcy
Francja Ferdinand Foch
Francja Marie Émile Fayolle
Francja Charles Mangin
Wielka Brytania Alexander John Godley
Zjednoczone Królestwo Włoch Alberico Albricci
Cesarstwo Niemieckie Erich Ludendorff
Cesarstwo Niemieckie Karl von Einem
Siły
4 armie francuskie
8 dywizji amerykańskich
4 dywizje brytyjskie
2 dywizje włoskie
408 ciężkich dział
360 lądowych baterii
346 czołgów
1., 3., i 7. armia
609 ciężkich dział
1047 lądowych baterii
Straty
Francja 95 165 zabitych lub rannych
Wielka Brytania 16 552 zabitych lub rannych
Stany Zjednoczone 12 000 zabitych lub rannych
Zjednoczone Królestwo Włoch 9000 zabitych lub rannych
139 000 zabitych lub rannych
29 367 pojmanych
793 działa stracone
Ofensywa wiosenna podczas I wojny światowej

Operacja MichaelLys3. AisneBelleauKaiserschlacht2. Marna

II bitwa nad Marną – od 15 lipca do 5 sierpnia 1918 bitwa na przedpolach Paryża, gdzie wojska francuskie pod dowództwem Ferdynanda Focha powstrzymały ostatnią ofensywę niemiecką. Kontrofensywa Aliantów, przeprowadzona siłami Francuzów i Amerykanów, z wykorzystaniem kilkuset czołgów, złamała niemiecką prawą flankę, zadając Niemcom szereg strat. Niemiecki odwrót rozpoczął przejęcie inicjatywy przez Aliantów, która zakończyła się rozejmem około stu dni potem.

Przed bitwą[edytuj]

Począwszy od klęski ofensywy wiosennej, aż do końca konfliktu, Erich Ludendorff, generał i faktyczny zarządca wojskowy Niemiec, uważał, że atak przez Flandrię da Niemcom ostateczne zwycięstwo nad Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym, najbardziej doświadczoną w owym czasie siłą na froncie zachodnim. Aby ukryć swoje intencje i wywabić Aliantów z Belgii, Ludendorff planował duży atak dywersyjny wzdłuż Marny.

Bitwa[edytuj]

Pierwsza bitwa nad Marną była wielkim zwycięstwem w czasie inwazji niemieckiej, natomiast druga bitwa nad Marną okazała się początkiem klęsk niemieckich. 18 lipca o czwartej rano 13 dywizji francuskich, 3 dywizje amerykańskie uderzyły frontem o szerokości 40 km na oddziały niemieckie. Do ostrzału artyleryjskiego oddziały ententy użyły ponad 2500 dział, 350 czołgów oraz 800 samolotów do wsparcia z góry linii frontu. Zaskoczone silnym atakiem oddziały niemieckie wycofały się 10 kilometrów tracąc 10 tysięcy żołnierzy i kilkaset armat.

Atak niemiecki[edytuj]

Przechwycone brytyjskie czołgi Mark IV, wykorzystywane przez żołnierzy niemieckich

Bitwa rozpoczęła się 15 lipca 1918 roku, kiedy 23 dywizje niemieckie pierwszej i trzeciej armii, pod dowództwem Bruno von Mudra i Karla von Einem, zaatakowały francuską czwartą armię, pod dowództwem Henri Gouraud, na wschód od Reims (Czwarta bitwa o Szampanię). Amerykański 42 dywizjon jest w tym czasie dołączony do czwartej armii francuskiej pod komendą Gouraud'a. W międzyczasie, 17 dywizjonów siódmej armii niemieckiej, pod komendą Maksa von Boehn, wspomaganych przez dziewiątą armię niemiecką pod dowództwem Johannesa von Ebena, zaatakowało francuską szóstą armię, dowodzoną przez Jeana Degoutte, na zachód od Reims (Bitwa o Górę Reims). Ludendorff miał nadzieję na rozcięcie francuzów na dwie części.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Kontrofensywa Aliantów[edytuj]

Niepowodzenie przełamania się lub zniszczenia armii Aliantów w polu, pozwoliło Ferdinadowi Fochowi, naczelnemu wodzowi Aliantów, na przeprowadzenie planowanej wielkiej kontrofensywy 18 lipca. 24 francuskie dywizjony, w tym 92 i 93 dywizjon ze Stanów Zjednoczonych pod dowództwem francuskim, oraz inne siły, w tym osiem dużych dywizjonów pod dowództwem amerykańskim, oraz 350 czołgów, zaatakowało świeżo utworzone niemieckie wybrzuszenie.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Następstwa[edytuj]

W wyniku tego zwycięstwa Amerykanie i Francuzi odnosili kolejne, by 3 sierpnia stanąć nad rzeką Vesle. Wojska ententy wykorzystały powstałe wybrzuszenie frontu do kontrataku, dzięki któremu udało się przełamać front i sforsować Marnę. Na zwycięstwo główny wpływ miał atak pancerny, który zlekceważyło dowództwo niemieckie.

Bibliografia[edytuj]

  • Janusz Pajewski: Pierwsza wojna światowa 1914-1918. Warszawa: PWN SA, 2005, s. 694-695. ISBN 83-01-14162-X.
  • Paul Greenwood: The Second Battle of the Marne. Airlife Publishing Ltd, 1998. ISBN 978-1-84037-008-9.
  • Michael Neiberg: The Second Battle of the Marne. Bloomington: Indiana University Press, 2008. ISBN 978-0-253-35146-3.
  • Fraser Skirrow: Massacre on the Marne. Pen and Sword, 2007. ISBN 978-1-84415-496-8.
  • I.L. Read: Of Those We Loved. Preston: Carnegie Publishing, 1994. ISBN 978-1-85821-225-8.
  • Byron Farwell: Over There: The United States in the Great War, 1917-1918. New York: Norton Paperback, 1999. ISBN 0-393-32028-6.

Linki zewnętrzne[edytuj]