Instytut Polski w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Instytut Polski w Wilnie
Lenkijos institutas Vilniuje
Ilustracja
Siedziba Instytutu Polskiego w Pałacu Paców w Wilnie
Państwo  Litwa
Data utworzenia 1 lutego 1996
Siedziba Wilno
Dyrektor Paweł Krupka
Adres
Šv. Jono g. 3
Vilnius 01123
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Instytut Polski w Wilnie
Instytut Polski w Wilnie
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Instytut Polski w Wilnie
Instytut Polski w Wilnie
Ziemia54°40′52,8″N 25°17′14,6″E/54,681333 25,287389
Strona internetowa

Instytut Polski w Wilnie (lit. Lenkijos institutas Vilniuje) – polska placówka zagraniczna w stolicy Litwy podlegająca Ministerstwu Spraw Zagranicznych RP[1]. Jej działalnością kieruje dyplomata w randze kierownika placówki – dyrektora.

Historia oraz misja[edytuj | edytuj kod]

Instytut został powołany do życia Zarządzeniem nr 34 Ministra Spraw Zagranicznych z 21 grudnia 1995 roku na podstawie zapisów art. 21 Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską o przyjaznych stosunkach i dobrosąsiedzkiej współpracy[2]. 23 stycznia 1996 roku Ambasada RP w Wilnie poinformowała notą Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy o tym, że z dniem 1 lutego 1996 roku otwiera w Wilnie ośrodek kultury i informacji o nazwie Instytut Polski.

Głównym zadaniem Instytutu jest wypełnianie zadań z zakresu dyplomacji publicznej i kulturalnej, tj. utrzymywanie dobrych stosunków społecznych, naukowych i kulturalnych między Polską a Litwą, upowszechnianie wiedzy o Polsce i jej historii, popularyzowanie dorobku polskiej kultury i nauki, wspieranie współpracy między oboma krajami w różnych dziedzinach. Instytut organizuje wydarzenia w swojej siedzibie i poza nią, a także inspiruje miejscowe instytucje, stowarzyszenia i środowiska do organizowania wspólnych przedsięwzięć. Instytut organizuje wystawy, koncerty, pokazy filmów, promocje książek, wspiera przekłady książek, wspiera i promuje wymianę naukową i kulturalną[3], promuje atrakcje turystyczne Polski. Instytut Polski w Wilnie jest członkiem litewskiego klastra European Union National Institutes for Culture (EUNIC)[4]. Dyrektor Instytutu w latach 2017–2019 przewodził pracom klastra na Litwie, skupiającego oprócz Instytutu Polskiego, także Litewski Instytut Kultury, British Council Lithuania, Włoski Instytut Kultury, Instytut Francuski oraz Goethe-Institut[5].

Od września 2018 roku[6] Instytut Polski mieści się w siedzibie Ambasady RP w Wilnie w Pałacu Paców. W siedzibie Instytutu znajduje się także biblioteka, mająca w swoim zbiorze ponad 8000 książek, płyt CD oraz DVD[7].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2019 Instytut Polski w Wilnie znalazł się w gronie osób oraz instytucji, które otrzymały nagrody i podziękowania mera Wilna za znaczący wkład w rozwój miasta. Instytut został wyróżniony „za wkład w rozwój kulturalny Wilna, promocję polskiej kultury oraz rozwój międzynarodowej współpracy miasta”. Dyrektor Marcin Łapczyński odebrał honorowy dyplom z rąk mera Remigijusa Šimašiusa[8].

Polsko-litewski projekt edukacyjny Instytutu „Polska i Litwa – na wspólnej drodze. Miejsca i ludzie, którzy nas łączą”[9][10] trafił do finału konkursu „Wydarzenie Historyczne Roku 2017[11]”, organizowanego przez Muzeum Historii Polski.

W finale konkursu „Wydarzenie Historyczne Roku 2018” znalazły się dwa projekty współorganizowane przez placówkę[12]: w kategorii „Wydarzenie” znalazł się interdyscyplinarny projekt „Witkacy na Litwie”, obejmujący wystawę „Anioł i Syn. Witkiewiczowie w Zakopanem i na Litwie”[13] w Narodowym Muzeum Sztuki im. Čiurlionisa w Kownie i wydanie pierwszej w języku litewskim publikacji o Witkacym „Witkacy. Umysł drapieżny”; w kategorii „Wystawa” znalazła się wystawa „Litwo, Ojczyzno moja… Adam Mickiewicz i jego poemat Pan Tadeusz[14] w Muzeum Narodowym – Pałacu Wielkich Książąt Litewskich w Wilnie.

Wydana przez placówkę z okazji 80. rocznicy nawiązania przez Polskę i Litwę stosunków dyplomatycznych książka „1938. Najciemniejsza noc jest tuż przed świtem”[15] autorstwa Dominika Wilczewskiego oraz Simonasa Jazavity trafiła do finału konkursu „Książka Historyczna Roku 2019”[16], organizowanego przez Instytut Pamięci Narodowej, TVP, Polskie Radio i Narodowe Centrum Kultury. Została także uznana za „Najpiękniejszą książkę roku 2019” w konkursie organizowanym przez Ministerstwo Kultury Litwy[17][18].

Dyrektorzy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obwieszczenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 3 lipca 2018 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych lub przez niego nadzorowanych, isap.sejm.gov.pl, 3 lipca 2018, s. 13 [dostęp 2020-01-16] (pol.).
  2. Litwa-Polska. Traktat o przyjaznych stosunkach i dobrosąsiedzkiej współpracy. Wilno.1994.04.26. – Prawo.pl, www.prawo.pl [dostęp 2020-02-11].
  3. Instytut Polski Wilno | Strona Instytutu Polskiego w Wilnie [dostęp 2020-01-15] (pol.).
  4. Members, www.eunicglobal.eu [dostęp 2020-02-06].
  5. Clusters, www.eunicglobal.eu [dostęp 2020-02-11].
  6. Justyna Giedrojć, Pałac Paców odzyskał dawną świetność – otwarcie ambasady RP w Wilnie, Kurier Wileński, 12 września 2018 [dostęp 2020-02-11] (pol.).
  7. Biblioteka | Instytut Polski Wilno [dostęp 2020-01-15] (pol.).
  8. Nagroda miasta Wilna dla Instytutu Polskiego, dzieje.pl [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  9. Finał projektu polsko- litewskiego: Miejsca i ludzie, którzy nas łączą, Wiadomości Znad Wilii, 9 czerwca 2017 [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  10. Lietuva ir Lenkija – bendru keliu Vietos žmonės kurie mus jungia, www.bendrukeliu.lt [dostęp 2020-02-06].
  11. Projekt Instytutu Polskiego w finale konkursu „Wydarzenie historyczne roku”, Wiadomości Znad Wilii, 10 maja 2018 [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  12. Głosowanie w konkursie „Wydarzenie historyczne roku” – dwa polsko-litewskie projekty w finale, Wiadomości Znad Wilii, 27 kwietnia 2019 [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  13. „Anioł i Syn”: Witkiewiczowie w Kownie, Culture.pl [dostęp 2020-02-06] (ang.).
  14. Adam Mickiewicz i „Pan Tadeusz” na wystawie w Wilnie, Culture.pl [dostęp 2020-02-06] (ang.).
  15. „1938. Najciemniejsza jest noc tuż przed świtem”, Dominik Wilczewski, Simonas Jazavita, ksiazkahistorycznaroku.pl [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  16. Książka o stosunkach Litwy i Polski nominowana w konkursie na Książkę Historyczną Roku, Wiadomości Znad Wilii, 1 października 2019 [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  17. Publikacja Instytutu Polskiego w Wilnie najpiękniejszą książką 2019 r., Wiadomości Znad Wilii, 4 lutego 2020 [dostęp 2020-02-11] (pol.).
  18. Išrinktos gražiausios 2019 metų knygos, lrkm.lrv.lt [dostęp 2020-02-11] (lit.).
  19. Wojciech Wróblewski o otwarciu Instytutu Polskiego w Wilnie / Wilnoteka. [dostęp 2020-02-11].
  20. Teresa Worobiej, Małgorzata Kasner kończy pracę w Wilnie – Cofało mnie jak figurę w szachach, tygodnik.lt, 2015 [dostęp 2020-01-18].
  21. Dzień Polski na targach książki w Wilnie, Onet Wiadomości, 13 lutego 2009 [dostęp 2020-01-15] (pol.).
  22. M. Kasner: Nasza rola, to budowanie przestrzeni dialogu www.wilnoteka.lt. [dostęp 2020-02-11].
  23. Marcin Łapczyński: Chcę, by Polska kojarzyła się Litwinom nie tylko z zakupami, Wiadomości Znad Wilii, 12 listopada 2015 [dostęp 2020-02-06] (pol.).
  24. Dyrektor Instytutu Polskiego w Wilnie z medalem Stulecia Odrodzenia Litwy, PolskieRadio.pl, 16 grudnia 2019 [dostęp 2020-01-15].
  25. Marcin Łapczyński: Wyjeżdżam z Litwy z poczuciem dobrze spełnionej misji, Wiadomości Znad Wilii, 17 grudnia 2019 [dostęp 2020-02-06] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]