Irina Siebrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irina Siebrowa
Ирина Себрова
Ilustracja
lejtnant lotnictwa lejtnant lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1914
Nowomoskowsk
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 2000
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1948
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne
Jednostki tzw. Nocne wiedźmy
Stanowiska dowódca klucza
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca Moskiewski Instytut Lotnictwa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej II klasyOrder Czerwonej GwiazdyMedal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za obronę Kaukazu”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

Irina Fiodorowna Siebrowa (ros. Ирина Фёдоровна Себрова; ur. 25 grudnia 1914 we wsi Tietiakowka k. Nowomoskowska, zm. 5 kwietnia 2000 w Moskwie) – radziecka pilotka, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1927 skończyła 5 klas szkoły, od 1930 mieszkała w Moskwie, gdzie w 1933 skończyła szkołę fabryczną i później pracowała w fabryce jako ślusarz i majster zmiany, jednocześnie ucząc się w technikum wieczorowym. W 1939 skończyła aeroklub w Moskwie, a w 1940 żeńską szkołę lotniczą, później pracowała jako lotnik-instruktor w aeroklubie.

Od października 1941 służyła w siłach powietrznych ZSRR, w lutym 1942 ukończyła kursy przy wojskowej szkole lotników w Engelsie. Skierowana do żeńskiego nocnego bombowego pułku lotniczego, od maja 1942 walczyła na froncie jako lotnik i dowódca klucza w składzie 588. (później 46. gwardyjskiego) nocnego bombowego pułku lotniczego wchodzącego w skład 325. Nocnej Bombowej Dywizji Lotniczej 4. Armii Powietrznej w stopniu lejtnanta, od maja do lipca 1942 na Froncie Południowym, od lipca do września 1942 Froncie Północno-Kaukaskim, od września 1942 do stycznia 1943 w składzie Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, od stycznia do listopada 1943 ponownie na Froncie Północno-Kaukaskim, od listopada 1943 do maja 1944 w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej, a od czerwca 1944 do maja 1945 2. Frontu Białoruskiego. Uczestniczyła w bitwie o Kaukaz, wyzwoleniu Kubania, operacji kerczeńsko-eltigeńskiej, krymskiej, mohylewskiej, białostockiej, osowieckiej, mławsko-elbląskiej, pomorskiej i berlińskiej. Podczas wojny wykonała łącznie tysiąc lotów bojowych samolotem Pe-2, wykonując naloty bombowe na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie służyła w siłach powietrznych jako mechanik i technik lotniczy oraz starszy technik-konstruktor remontowej bazy lotniczej w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, w sierpniu 1948 przeszła do rezerwy, później pracowała w Moskiewskim Instytucie Lotniczym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]