Iwan Połbin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwan Semenowicz Połbin
Иван Семенович Полбин
ilustracja
generał-major pilot generał-major pilot
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1905
Rtiszczewo-Kamienka,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1945
Wrocław,  III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby 19271945
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska d-ca 6. Korpusu Lotnictwa Bombowego Gwardii
Główne wojny i bitwy bitwa nad Chałchin-Goł,
II wojna światowa,
wielka wojna ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy
Iwan Połbin na znaczku pocztowym ZSRR z 1965 roku

Iwan Semenowicz Połbin, ros. Иван Семенович Полбин (ur. 14 stycznia 1905 w Rtiszczewie-Kamience, zm. 11 lutego 1945 we Wrocławiu) – radziecki dowódca wojskowy, generał-major pilot, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1942, 1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w wsi Rtiszczewo-Kamienka (od 1965 Połbino), obecnie w rejonie majnskim obwodu uljanowskiego. W 1918 opuścił rodzinną wieś i zaczął pracować w brygadzie naprawczej na kolei. Wstąpił wtedy do Komsomołu.

W 1927 wcielony do Armii Czerwonej. Następnie skierowany do wojskowej szkoły pilotów w Orenburgu, którą ukończył z wyróżnieniem w 1931. Po ukończeniu szkoły skierowany do lotnictwa bombowego na Dalekim Wschodzie. Pełnił tam służbę do 1941. W 1939 brał udział w walkach nad Chałchin-Goł.

W 1941 został dowódcą 150. Pułku Lotnictwa Bombowego i po ataku Niemiec na ZSRR walczył w rejonie Smoleńska, Wielkich Łuków i Rżewa, w 1942 dowodził tym pułkiem w trakcie bitwy stalingradzkiej. Za walki w trakcie tej bitwy otrzymał 23 listopada 1942 tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

W grudniu 1942 został dowódcą 301. Dywizji Lotnictwa Bombowego, a następnie od kwietnia 1943 dowódcą 1. Korpusu Lotnictwa Bombowego (przemianowany później na 6. Korpus Lotnictwa Bombowego Gwardii). 20 października 1943 dowodząc grupą 17 samolotów bombowych Pe-2 i 17 samolotów myśliwskich, gdy napotkał grupę niemieckich samolotów bombowych w czasie gdy samoloty myśliwskie nawiązały walkę z osłoną niemieckich samolotów bombowych wydał rozkaz zaatakowania przez samoloty bombowe Pe-2 bronią pokładową niemieckich samolotów bombowych. Był to pierwszy przypadek takiego użycia samolotów bombowych. W trakcie tej walki lotnicy radzieccy zestrzelili 13 samolotów, z tego 6 zestrzeliły samoloty Pe-2, przy stracie 3 własnych samolotów.

Dowodzony przez niego korpus wziął udział w operacji lwowsko-sandomierskiej 1. Frontu Ukraińskiego w 1944, atakował szlaki komunikacyjne w rejonie Kielc i Rzeszowa.

W operacji wiślańsko-odrzańskiej dowodził 6. Korpusem Lotnictwa Bombowego Gwardii w składzie 1. Frontu Ukraińskiego. 11 lutego 1945 dowodził w powietrzu grupą 9 samolotów Pe-2, która zaatakowała baterię artylerii znajdującą się we Wrocławiu i ostrzeliwującą nacierające na miasto oddziały. W trakcie ataku samolot pilotowany przez Połbina zostaje trafiony pociskiem i rozbija się, był to jego 157 lot bojowy. Cała załoga zginęła.

6 kwietnia 1945 pośmiertnie nadano mu po raz drugi tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

5 maja 1980 odsłonięto symboliczną mogiłę Iwana Połbina na cmentarzu żołnierzy radzieckich na Partynicach we Wrocławiu. Jego imię nosi także jedna z ulic na wrocławskim osiedlu Kozanów w dzielnicy Fabryczna.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]