Pe-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pe-2
Pe-2
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Irkut
Zakłady Lotnicze Rostvertol, Kazańska Fabryka Śmigłowców, Ułan Udejski Zakład Lotniczy
Konstruktor Władimir Petlakow
Typ samolot bombowy
Konstrukcja dwusilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabiny zakryte, podwozie chowane w locie
Załoga trzy osoby
Historia
Data oblotu 15 grudnia 1940
Lata produkcji styczeń 19411942
Egzemplarze 11 427
Dane techniczne
Napęd 2 × 12-cylindrowy silnik widlasty
Klimow WK-105RA
Moc 820 kW (1100 KM)
Wymiary
Rozpiętość 17,13 m
Długość 12,66 m
Wysokość 4,00 m
Powierzchnia nośna 40,5 m²
Masa
Własna 5950 kg
Startowa 7536 kg
Osiągi
Prędkość maks. 540 km/h
nad ziemią 452 km/h
Prędkość wznoszenia na wysokość 5000 m:
7 min
Pułap 8800 m
Zasięg 1315 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
– 4 × karabin maszynowy SzKAS kal. 7,62 mm
lub wielkokalibrowy karabin maszynowy UBT kal. 12,7 mm
i wielkokalibrowy karabin maszynowy UBS kal. 12,7 mm
i 2 × karabin maszynowy SzKAS kal. 7,62 mm
– 600-1000 kg bomb
Użytkownicy
ZSRR, Finlandia, Polska, Bułgaria, Jugosławia, Czechosłowacja

Pe-2 (ros. Пе-2, potocznie zw. peszka) – trzymiejscowy nurkujący samolot bombowy produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej. Samolot został zaprojektowany przez więźniów w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym 29 pod nadzorem NKWD. Jego głównym konstruktorem był Władimir Petlakow.

Pe-2[edytuj | edytuj kod]

Początki konstrukcji sięgają prototypu myśliwca wysokościowego WI-100, oblatanego 22 grudnia 1939. W czerwcu 1940 r. zapadła decyzja o zbudowaniu na jego bazie szybkiego bombowca nurkującego PB-100. Konstrukcję przebudowano do postaci bombowca nurkującego PB-100 z trzema członkami załogi w miejsce dwóch, z niehermetyzowaną kabiną, z silnikami dostosowanymi do działania na mniejszych wysokościach i ze zróżnicowanym uzbrojeniem i z komorą bombową. Prototyp PB-100 powstał z przebudowy drugiego WI-100 i oblatany został 15 grudnia 1940 roku. Jeszcze w tym samym miesiącu podjęto decyzję, by PB-100 z niewielkimi zmianami natychmiast skierować do produkcji jako Pe-2. Łącznie w czasie wojny wyprodukowano 11 427 Pe-2, który został w ten sposób najliczniej występującym samolotem radzieckiego lotnictwa bombowego[1].

Ze względu na pierwotny projekt samolotu, Pe-2 posiadał wąski kadłub, niepozwalający na zabranie dużego ładunku bomb do powstałej komory bombowej. W efekcie normalny udźwig wynosił 600 kg, a maksymalny - 1000 kg, jednak w praktyce udźwig wynosił nieco ponad 500 kg.[2] Było to kilka razy mniej, niż w przypadku bombowców dwusilnikowych innych państw i odpowiadało możliwościom myśliwca z początku wojny, np. Bf-109. Samolot posiadał również rozliczne wady: dużą prędkość lądowania, liczne przypadki samozapłonu i niedostateczną stateczność podłużną.[3]

Niezbyt udana była również wersja nocnego myśliwca. Samolot był zbyt słabo uzbrojony (jeden karabin maszynowy 12,7 mm i jeden 7,62 mm), zaś zamontowany radar zajmował tak dużo miejsca, że nie było miejsca dla strzelca-radiotelegrafisty. Urządzenie miało niewielki zasięg i dużą martwą strefę oraz było podatne na zakłócenia z ziemi. W toku użytkowania Pe-2 w charakterze myśliwca nocnego nie osiągnięto żadnych sukcesów.[4]

Konstruktor samolotu Władimir Petlakow, zginął 12 stycznia 1942 roku w katastrofie samolotu Pe-2, którym leciał jako pasażer[5].

Pe-2FT[edytuj | edytuj kod]

Silnik WK-105PF (M-105) eksponowany w MLP w Krakowie.

Pierwotna wersja Pe-2 została od 1942 roku zastąpiona przez Pe-2FT. Nowa maszyna posiadała lepsze uzbrojenie obronne (pojedyncze karabiny maszynowe 7,62 mm w wieżyczce grzbietowej i po każdej stronie belki ogonowej), usunięto z niej podskrzydłowe hamulce aerodynamiczne, zmniejszono przeszklenie przedniej części kadłuba, w lutym 1942 roku zaś możliwe stało się wyposażenie samolotu w mocniejsze silniki. W wyniku dalszych prac rozwojowych powstały takie wersje jak: samolot rozpoznania fotograficznego dalekiego zasięgu Pe-2R, ze zbiornikami o większej pojemności, samolot szkolny Pe-2UT z przebudowaną kabiną i podwójnymi przyrządami pilotażowymi, wielozadaniowy samolot myśliwski Pe-3 uzbrojony w działka 20 mm i dwa karabiny maszynowe 12,7 mm na dolnym i górnym stanowisku strzeleckim oraz prowadnice dla pocisków rakietowych 132 mm. Istniało także wiele wersji eksperymentalnych.

Pe-2 był także obiektem doświadczeń z zastosowaniem silników rakietowych od października 1943 r. Osiągnięto prędkość większą o 92 km/godz. od pierwotnej.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • WI-100 – prototyp myśliwca wysokościowego na bazie którego powstał Pe-2. Uzbrojony był w 2 działka, 3 karabiny maszynowe i ewentualnie 2 bomby po 250 lub 500 kg.
  • PB-100 – prototyp Pe-2
  • Pe-2 – pierwsza wersja samolotu
  • Pe-2FT – ulepszona wersja samolotu
  • Pe-2R – samolot rozpoznania fotograficznego dalekiego zasięgu
  • Pe-2UT – samolot szkolny
  • Pe-3 – wielozadaniowy samolot myśliwski, który powstał na bazie Pe-2

W muzeach[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mark Sołonin, Na uśpionych lotniskach, Rebis, Poznań 2009, s. 304.
  2. Mark Sołonin: Na uśpionych lotniskach. Rebis, 2009, s. 266. ISBN 978-83-7510-258-1.
  3. Mark Sołonin: Na uśpionych lotniskach. Rebis, 2009, s. 265. ISBN 978-83-7510-258-1.
  4. Grupa Rekonstrukcji Historycznej FESTUNG BRESLAU, www.festungbreslau.wroclaw.pl [dostęp 2017-11-25].
  5. Stefan Przesmycki: Bombardowanie Lublina przez lotnictwo sowieckie 11 maja 1944. 2009. ISBN 978-83-925400-8-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]