Iwo Pollo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwo Pollo
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1927
Delatyn
Data śmierci 8 czerwca 2005
Profesor nauk technicznych
Specjalność: technologia chemiczna
Alma Mater Politechnika Śląska
Doktorat 1959
Politechnika Śląska
Habilitacja 1963
Politechnika Śląska
Profesura 1976
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Śląska
Okres zatrudn. 1954-1975
Uczelnia Politechnika Lubelska
Okres zatrudn. 1975-2002
Rektor
Uczelnia Politechnika Lubelska
Okres spraw. 1993–1996
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Iwo Pollo (ur. 9 maja 1927 w Delatynie, zm. 8 czerwca 2005) – polski inżynier chemik, specjalista w zakresie chemii i technologii plazmy, nauczyciel akademicki, wykładowca Politechniki Śląskiej i Politechniki Lubelskiej, rektor tej ostatniej w latach 1993–1996.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Iwo Pollo ukończył w 1954 roku Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej. Pozostał na uczelni jako asystent, uzyskując w 1959 roku doktorat, a w 1963 roku habilitację, pod kierunkiem profesora Stefana Pawlikowskiego. Kolejno obejmował stanowiska adiunkta i docenta, w latach 1965–1968 był prodziekanem Wydziału Chemicznego. W 1975 roku rozpoczął pracę w ówczesnej Wyższej Szkole Inżynierskiej (od 1977 roku Politechnice) w Lublinie, rok później został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Był twórcą i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej, od 1978 roku dyrektorem Instytutu Matematyki, Fizyki i Chemii. W latach 1984–1990 pełnił funkcję prorektora do spraw nauki, 1993–1996 rektora Politechniki Lubelskiej[1]. W 1991 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1983 do 1987 roku wykładał także na część etatu na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, a od 1998 roku w Prywatnej Wyższej Szkole Ochrony Środowiska w Radomiu. Na emeryturę przeszedł w 2002 roku[2].

W obszar jego zainteresowań naukowych wchodziły między innymi chemia i technologia plazmy niskotemperaturowej, synteza ozonu, technologia chemii nieorganicznej, ceramiki i związków azotowych, ochrona przed korozją, inżynieria i ochrona środowiska oraz historia nauki i techniki. Był autorem kilkuset prac i publikacji naukowych, ponad 20 patentów, promotorem dziesięciu doktoratów. Był członkiem Komitetu Nauk Chemicznych Polskiej Akademii Nauk[3], przewodniczącym Komisji Chemii Plazmy lubelskiego oddziału PAN, członkiem Komisji Nauk Ceramicznych krakowskiego oddziału PAN, członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej.

Został odznaczony między innymi Krzyżami Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaką Zasłużony Działacz Kultury, Złotą Odznaką Honorową PTTK[4].

Działał aktywnie w Związku Podhalan i organizacjach Kresowiaków. Pisał fraszki, limeryki i eseje, był autorem kilku tomików wierszy, miłośnikiem kultury huculskiej i łemkowskiej. Zmarł 8 czerwca 2005 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poczet rektorów. Iwo Pollo. Politechnika Lubelska. [dostęp 2013-02-03].
  2. Justyna Jaroszyńska-Wolińska: Iwo Pollo (1927-2005). Polska Akademia Nauk. Oddział w Lublinie. [dostęp 2013-02-03].
  3. Iwo Pollo w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. prof. dr hab. inż. Iwo Pollo. Chemik – miesięcznik naukowo–techniczny. Rada Programowa. [dostęp 2013-02-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Justyna Jaroszyńska-Wolińska: Iwo Pollo (1927–2005). „Biuletyn Informacyjny. Polska Akademia Nauk Oddział w Lublinie”. Nr 11. Lublin: 2006. ISSN 1505-7445.
  • Pożegnania: Profesor Iwo Pollo (1927–2005). „Chemik: Nauka-Technika-Rynek. Miesięcznik Naukowo-Techniczny”. Vol. 58 (2005), nr 7–8. ISSN 0009-2886.