Jérôme Lejeune

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jérôme Lejeune
Jérôme Jean Louis Lejeune
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

13 czerwca 1926
Montrouge

Data śmierci

3 kwietnia 1994

Zawód, zajęcie

lekarz

Jerome (Jérôme) Jean Louis Lejeune (ur. 13 czerwca 1926 w Montrouge, zm. 3 kwietnia 1994[1]) – francuski lekarz i genetyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Odkrywca etiologii zespołu Downatrisomii chromosomu 21, doktor medycyny i doktor nauk Sorbony w Paryżu. Członek Papieskiej Akademii Nauk. Jan Paweł II mianował go pierwszym przewodniczącym Papieskiej Akademii Życia. Był też doradcą naukowym stowarzyszenia Laissez-les-vivre-SOS futures mères[2].

Stał na stanowisku, że ludzkie życie rozpoczyna się od momentu poczęcia i był przeciwnikiem aborcji. Kardynał Jean-Marie Lustiger nazywał go jednym z najżarliwszych obrońców życia[3].

Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego - 21 stycznia 2021 roku papież Franciszek zatwierdził dekret o heroiczności jego cnót, otwierając drogę do jego beatyfikacji[4].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Na początku swojej kariery zawodowej był pediatrą. Później znany z prac z dziedziny genetyki. Dokonał odkrycia etiologii zespołu Downatrisomii chromosomu 21, za które to odkrycie w 1962 roku otrzymał nagrodę Fundacji Josepha P. Kennedy'ego[5]. Ponadto w 1963 opisał jako pierwszy zespół cri du chat, którego przyczyną okazała się delecja krótkiego ramienia 5 chromosomu. Czasami zespół ten nazywany był zespołem Lejeune'a. Odkrył ponadto związek pomiędzy niedoborem kwasu foliowego u kobiet ciężarnych a ryzykiem wystąpienia wad cewy nerwowej u płodu.

Jego odkrycia z dziedziny genetyki nabrały szczególnego znaczenia dla określenia statusu prawnego embrionów ludzkich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Le serviteur de Dieu Jérôme Lejeune (1926-1994). La France des Saints, 2012-03-05. [dostęp 2017-09-29]. (fr.).
  2. Office national de radiodiffusion télévision française: Avortement "Laissez-les vivre" professeur Lejeune. Institut national de l'audiovisuel, 1973-06-05. [dostęp 2017-09-21]. (fr.).
  3. Jan Paweł II, Wielki uczony i chrześcijanin XX wieku. List Jana Pawła II do arcybiskupów Paryża po śmierci prof. Jérôme'a Lejeune'a, w: L’Osservatore Romano, nr 5(163)/1994, s. 34
  4. Nieugięty obrońca życia w drodze na ołtarze. Ojciec Święty uznał heroiczność cnót prof. Jérôme’a Lejeune’a, RadioMaryja.pl, 21 stycznia 2021 [dostęp 2021-01-22] (pol.).
  5. Visit of the Joseph P. Kennedy, Jr., Foundation Awards recipients

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Zuchniewicz, „Lejeune. Pasja życia”. Apostolicum, 2007. ISBN 978-83-7031-583-2.
  • Anne Bernet, Jérôme Lejeune. paris : Presses de la Renaissance, 2004. 509 p.-[16] p. de pl., 24 cm. ISBN 2-7509-0029-8.
  • Embryon, Mon Amour – Jérôme Lejeune à Maryville, par Céline Soriac, coll. e/dite, février 2004.
  • Le Professeur Lejeune, fondateur de la génétique moderne par Jean-Marie Le Méné, Editions Mame, 160 pages
  • La vie est un bonheur, Jérôme Lejeune, mon père par Clara Lejeune Editions Critérion, 180 pages