Józef Bromski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Bromski (ur. 1 marca 1872 w Wieruszowie, zm. 1 lutego 1937 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, semitysta, religioznawca, działacz samorządowy, dziekan Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum filologiczne w Kaliszu, a następnie studiował we włocławskim seminarium duchownym. Po przyjęciu święceń kapłańskich z rąk bp Aleksandra Bereśniewicza (1895 r.) pełnił obowiązki wikariusza w parafiach dekanatu sieradzkiego, łaskiego, częstochowskiego, a od 1898 roku nieszawskiego. W następnym roku przeniesiony został do Piotrkowa Trybunalskiego gdzie objął obowiązki notariusza tamtejszego konsystorza pełniąc je do 1906 roku. Dalsze studia kontynuował w Szkole Biblijnej w Jerozolimie, a później w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie. Po powrocie do kraju objął wcześniej piastowane stanowisko rektora w pobernardyńskim kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Piotrkowie Trybunalskim i prefekta szkolnego. Po odwołaniu z pełnionych funkcji pracował w lokalnych szkołach prywatnych. Członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (XII 1915 - II 1917)[1]. W styczniu 1918 roku wybrany został radnym w Radzie Powiatowej Piotrkowskiej gdzie zasiadał jako jedyny ksiądz[2].

Po I wojnie światowej podjął pracę naukową na Uniwersytecie Lwowskim uwieńczoną tytułem doktora teologii. Następnie przeniósł się do Warszawy gdzie od 1921 roku wykładał akadyjski i sumeryjski na Uniwersytecie Warszawskim będąc jednym z prekursorów badań nad Wschodem Starożytnym jako kierownik seminarium języków semickich[3]. W 1926 roku habilitował się, a cztery lata później uzyskał profesurę. Kierował Wydziałem Teologii Katolickiej UW w roku akademickim 1932-1933.

Józef Bromski uhonorowany został przez bp Włodzimierza Jasińskiego tytułem kanonika honorowego sandomierskiego. Był autorem publikacji i przekładów. Opublikował m.in.[4]

  • „Kultura Chaldei” (1924)
  • „Enuma eliš, czyli Opowieść babilońska o powstaniu świata” (1925; przekład Enuma elisz z języka akadyjskiego)
  • „Literatura asyrobabilońska” (1929)
  • „Gilgameš, poemat asyryjski” (1936; przekład Eposu o Gilgameszu z języka akadyjskiego)
  • „Historja starożytnej zachodniej Azji”

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 347-1-22)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915-1917), Kielce 2003, s. 245
  2. Archiwum Państwowe w Piotrkowie Trybunalskim. [dostęp 6 września 2010].
  3. Historia Zakład Wschodu Starożytnego UW. [dostęp 6 września 2010].
  4. Zobacz też publikacje dostępne w bibliotece UW. [data dostępu = 6 września 2010]
  5. Janusz Durko, Wojciech Fijałkowski, Hanna Szwankowska (red.), Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Warszawa: Społeczny Komitet Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa, 2002, s. 293.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna. Kraków: Gutenberg, t. XIX, s. 154.

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]