Język kohin
| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
8 tys. (2003) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | kkx | ||
| IETF | kkx | ||
| Glottolog | kohi1250 | ||
| Ethnologue | kkx | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język kohin, także: seruyan lub seruyan kohin[1][2] – język austronezyjski używany w indonezyjskiej prowincji Borneo Środkowe (kecamatan Seruyan Tengah, kabupaten Seruyan)[1][2]. Według danych z 2003 roku ma 8 tys. użytkowników[3].
Posługuje się nim grupa etniczna Kohin (in. Seruyan; jedna z grup Dajaków)[4][5]. Zidentyfikowano trzy dialekty: kabahan, benteng kiham, inyo[1][2]. Uchodzi za zagrożony wymarciem[3].
Dostępne materiały nt. kohin to m.in. opisy składni (1998)[6], fonologii (1998)[7] i morfologii (2003)[8]. Nie wykształcił piśmiennictwa[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 Poerwadi, Iper i Mariyedi 1998 ↓, s. 1.
- 1 2 3 Poerwadi, Iper i Purwaka 2003 ↓, s. 1.
- 1 2 3 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Kohin, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Poerwadi, Iper i Mariyedi 1998 ↓, s. 1–2.
- ↑ Poerwadi, Iper i Purwaka 2003 ↓, s. 1–2.
- ↑ Poerwadi, Iper i Mariyedi 1998 ↓.
- ↑ Petrus Poerwadi, Dunis Iper, Albertus Purwaka, Fonologi bahasa Seruyan, Jakarta: Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1998, OCLC 45025619 (indonez.).
- ↑ Poerwadi, Iper i Purwaka 2003 ↓.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Petrus Poerwadi, Dunis Iper, Mariyedi, Sintaksis bahasa Seruyan, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1998, ISBN 979-459-831-3, OCLC 40126633 (indonez.).
- Petrus Poerwadi, Dunis Iper, Albertus Purwaka, Morfologi bahasa Seruyan, Jakarta: Pusat Bahasa, Departemen Pendidikan Nasional, 2003, ISBN 979-685-377-9, OCLC 60388788 [dostęp 2024-09-05] (indonez.).