Jabłonowski Hrabia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jabłonowskipolski herb hrabiowski, odmiana herbu Grzymała nadany w zaborze austriackim.

Opis herbu[edytuj]

Nadano dwa herby hrabiowskie dwóm osobom o tym samym nazwisku. Opisy stworzone zgodnie z klasycznymi zasadami blazonowania:

Herb z 1779: W polu złotym mury miejskie czerwone z trzema wieżami centralnie, nad środkową nieco wyższą – orzeł dwugłowy czarny, brama w murach naturalna, otwarta, w niej rycerz srebrny z szablą wzniesioną do cięcia nad głową, murawa brązowo-szara. Nad tarczą korona hrabiowska. Nad nią trzy hełmy z trzema klejnotami: klejnot I: orzeł jak w herbie; klejnot II: pięć piór strusich, złotych między czerwonymi, na których trzy wieże czerwone; klejnot III: pół rycerza srebrnego z zamkniętą przyłbicą z szablą wzniesioną nad głową. Labry: na hełmie I czarne, podbite złotem; na hełmie II i III czerwone, podbite złotem. Trzymacze: dwa lamparty stojące na postumencie w postaci fragmentu murawy zielonej.

Herb z 1784: W polu złotym mury miejskie czerwone z trzema wieżami, środkowa nieco wyższa, brama w murach naturalna, otwarta, w niej rycerz srebrny z szablą wzniesioną do cięcia nad głową, murawa brązowo-szara. Nad tym głowica w której korona zamknięta na poduszce. Tarcza z bordiurą w trójkąty złoto-błękitne. Nad tarczą dwa hełmy z klejnotami. Klejnot I: godło z głowicy; klejnot II: pięć piór strusich, złotych między czerwonymi, na których trzy wieże czerwone. Wszystkie labry czerwone, podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany w Galicji z tytułem hrabiowskim oraz predykatem hoch- und wohlgeboren (wysoko urodzony i wielmożny) Rochowi Michałowi de (von) Jabłonowo Jabłonowski. Józef, brat Rocha, otrzymał tytuł podkomorzego koronnego galicyjskiego 29 listopada 1784, co zaowocowało dodatkami do herbu w postaci głowicy i bordiury będących oznaczeniami godności.

Herbowni[edytuj]

Jedna rodzina herbownych:

graf de (von) Jabłonowski.

Bibliografia[edytuj]

  • Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 156-159. ISBN 978-83-7181-597-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]