Jaco Pastorius

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jaco Pastorius
Ilustracja
Jaco Pastorius w czasie koncertu w Neapolu w 1987
Imię i nazwisko John Francis Anthony Pastorius III
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1951
Norristown, Pensylwania
Data i miejsce śmierci 21 września 1987
Fort Lauderdale, Floryda
Instrumenty gitara basowa
Gatunki jazz, fusion[1]
Zawód basista
Strona internetowa

Jaco Pastorius, właściwie John Francis Anthony Pastorius III (ur. 1 grudnia 1951 w Norristown w Pensylwanii, zm. 21 września 1987 w Fort Lauderdale[2]) – amerykański muzyk, kompozytor, piosenkarz, solista oraz multiinstrumentalista, wirtuoz gitary basowej. Znany z występów w grupach muzycznych Weather Report, Blood, Sweat and Tears, The Temptations i The Supremes. Określany jako Jimi Hendrix gitary basowej, bowiem – podobnie jak Hendrix gitarę elektryczną, a John Coltrane saksofon – Pastorius zrewolucjonizował grę i brzmienie gitary basowej.

Miles Davis uhonorował Jaco Pastoriusa utworem pt. „Mr. Pastorius” wydanym na albumie pt. Amandla, a Victor Wooten w utworze „Bass Tribute” (poświęconemu najwybitniejszym basistom).

Życiorys[edytuj]

John Francis Pastorius III urodził się 1 grudnia 1951 roku w Norristown w Pensylwanii, jego rodzice Stephanie Katherine Cecilia Haapala Pastorius i John „Jack” Francis Pastorius II pochodzili z Minnesoty i Pensylwanii. Chociaż czasem nosił popularne wówczas stroje z motywami indiańskimi, malował sobie przed wyjściem na scenę „barwy wojenne”, a nawet twierdził półżartem, że wychował się wśród florydzkich Seminoli, to nie miał indiańskich przodków, miał natomiast mieszane – fińskie, szwedzkie, niemieckie i irlandzkie – pochodzenie.

Wychował się w Fort Lauderdale na Florydzie, jako dziecko rozpoczął grę na gitarze basowej, perkusji, fortepianie, gitarze i saksofonie. Jako nastolatek zaczął akompaniować na gitarze basowej gwiazdom muzyki pop i soul m.in. The Temptations i The Supremes. Nagrał płyty m.in. z Blood, Sweat and Tears, Wayne’em Cochranem, Patem Methenym i Joni Mitchell. W 1976 roku dołączył do supergrupy jazzowej Weather Report odnosząc wraz z nią sukces komercyjny. Kolejne etapy twórczości tego zespołu wyznaczają jego basiści, a za najlepsze lata uznaje się zwykle okres, kiedy grał w nim Jaco Pastorius.

W 1980 roku Pastorius założył własny zespół Word of Mouth i wyruszył z nim na trzyletnią trasę koncertową. Nie zaprzestał też realizacji nagrań z czołowymi jazzowymi muzykami. Aktywny tryb życia i uznanie jako muzyka doprowadziły Pastoriusa do uzależnienia się od alkoholu i narkotyków, cierpiał również na psychozę maniakalno-depresyjną. 12 września 1987 roku nad ranem, przed drzwiami Midnight Bottle Club w Fort Lauderdale, został pobity przez ochroniarza klubu, Luca Havana[3]. W wyniku nieodwracalnego uszkodzenia mózgu zmarł po trwającej 10 dni śpiączce. Miał 35 lat. Pozostawił małżonkę Ingrid oraz czworo dzieci – Johna IV, Mary oraz bliźniaków Felixa i Juliusa.

Dyskografia (wybór)[edytuj]

  • Jaco (1974; z Paulem Bleyem, Patem Methenym)
  • Bright Size Life (1975; z Methenym)
  • Jaco Pastorius (1976)
  • Black Market (1976; z Weather Report)
  • Heavy Weather (1976; z Weather Report)
  • Land Of The Midnight Sun (1976)
  • Triloque (1976; z Albertem Mangelsdorffem)
  • Hejira (1976; z Joni Mitchell)
  • Mr. Gone (1978 z Weather Report)
  • 8:30 (1979 z Weather Report)
  • Night Passage (1980; z Weather Report)
  • Word Of Mouth (1981)
  • Weather Report (1982 z Weather Report)
  • Invitation (1982)
  • Holiday For Pans 1980-82 (1982)
  • Jaco Pastorius With The World Of Mouth Big Band Live'82 (1982)
  • Blackbird (1984)
  • Jaco Pastorius In New York, Vol. 1-7 (1985)
  • Honestly (solo live)(1986)
  • Broadway Blues (1986)
  • Live In Italy (1986)
  • Punk Jazz (1986)
  • Stuttgart Aria (1986; z Birelim Lagrene’em)
  • Heavy N’Jazz (1986)
  • PDB (1986)
  • Jazz Street (1986)
  • Birthday Concert (1995)
  • Broadway Blues And Teresa (1999)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]