Januariusz Cichowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Januariusz Cichowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1871
Radom
Data śmierci nie wcześniej niż 1927
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki XIV Brygada Artylerii Polowej
108 Saratowski Pułk Piechoty
Nikołajewski Pułk Piechoty Fortecznej
2 Syberyjska Dywizja Piechoty
4 Wschodniosyberyjska Dywizja Piechoty
I Turkiestański Korpus Armijny
1 Samodzielna Brygada Piechoty
44 Dywizja Piechoty
X Korpus Armijny
3 Armia
7 Armia Frontu Południowo-Zachodniego
Straż Celna
Stanowiska oficer sztabowy, dowódca pułku, dowódca armii, naczelny inspektor Straży Celnej
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order św. Jerzego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Januariusz Cichowicz (ur. 19 listopada 1871 w Radomiu[1], zm. ?) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Kazimierza, szlachcica, wyznania prawosławnego. Po zakończeniu nauki (otrzymał złoty medal) w Gimnazjum Klasycznym w Radomiu 22 czerwca 1889 wstąpił do armii. Dwa lata był słuchaczem Kursu Wojskowego przy Moskiewskiej Szkole Junkrów Piechoty. 5 sierpnia 1891 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Moskwie i został awansowany na podporucznika i przydzielony do XIV Brygady Artylerii Polowej.

W 1895 ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w Petersburgu. Od 17 stycznia 1898 do 22 września 1901 był starszym oficerem do poruczeń w Sztabie Wileńskiego Okręgu Wojskowego. Od 1 października 1900 do 1 października 1901 odbył praktykę na stanowisku dowódcy kompanii w 108 Saratowskim Pułku Piechoty w Olicie (27 DP). Od 22 września 1901 do 26 maja 1903 był oficerem sztabowym do szczególnych poruczeń w Sztabie I Sybirskiego Korpusu Armijnego. Do 25 kwietnia 1904 pełnił funkcję oficera sztabowego do szczególnych poruczeń przy dowódcy Przyamurskiego Okręgu Wojskowego. W międzyczasie (od 27 września 1903 do 23 lutego 1904) dowodził Nikołajewskim Pułkiem Piechoty Fortecznej.

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej (od 25 kwietnia 1904 do 5 sierpnia 1905) był starszym adiutantem szefa Zarządu Generała Kwatermistrza Armii Mandżurskiej. Do 24 sierpnia 1905 był oficerem sztabowym do poruczeń szefa Zarządu Generała Kwatermistrza przy Głównodowodzącym na Dalekim Wschodzie. Do 3 marca 1906 pełnił obowiązki szefa sztabu 2 Syberyjskiej Dywizji Piechoty, po czym kierował sztabem 4 Wschodniosyberyjskiej Dywizji Piechoty. 7 grudnia 1910 objął dowództwo 26 Syberyjskiego Pułku Strzelców w Irkucku.

Na czele tego pułku walczył w I wojnie światowej w Prusach Wschodnich. 26 kwietnia 1915 został odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy za walkę stoczoną 19 sierpnia 1914 pod wsią Kurjan. 19 października 1914 w stopniu generała majora mianowany został szefem sztabu I Turkiestańskiego Korpusu Armijnego. 7 sierpnia 1915 objął dowództwo 1 Samodzielnej Brygady Piechoty. Walczył z Niemcami na Mazowszu. 21 października tego roku, po otrzymaniu rany, przydzielony został do rezerwy oficerskiej przy Sztabie Mińskiego Okręgu Wojskowego. 6 grudnia awansował na generała lejtnanta i 17 grudnia 1915 objął dowództwo 44 Dywizji Piechoty. 12 lipca 1917 mianowany został dowódcą X Korpusu Armijnego wchodzącego w skład 9 Armii. 11 sierpnia tego roku stanął na czele 3 Armii, a 9 września objął dowództwo nad 7 Armią Frontu Południowo-Zachodniego i sprawował je do 3 grudnia 1917. Ranny w walkach.

Po rewolucji lutowej 1917 był typowany na dowódcę polskich formacji wojskowych w Rosji. Wobec sprzeciwu Związku Wojskowego Polaków kandydatura upadła (przeszedł na prawosławie i do polskości nie przyznawał się).

W latach 1918–1920 pełnił służbę w Armii Czerwonej. Był członkiem Wyższej Komisji Kwalifikacyjnej i Wojskowej Komisji Historycznej RKKA oraz redaktorem Oddziału Literatury Wojskowej przy Rewolucyjnej Radzie Wojskowej Republiki (Реввоенсовет Республики), a od 15 lipca 1919 do 7 sierpnia 1920 oficerem Sztabu Generalnego RKKA. W 1920, w czasie wojny polsko-bolszewickiej został aresztowany. Cudem uniknął śmierci.

24 lutego 1921 podpisany został układ o repatriacji zakładników, jeńców cywilnych i wojennych, osób internowanych, uchodźców i emigrantów. Na mocy tego dokumentu w okresie od kwietnia 1921 do maja 1924 powróciło do Polski około 1,1 mln osób, w tym generał Cichowicz w 1921. Przebywał w Moskwie. W ZSRR pozostało ponad milion Polaków.

Po powrocie do kraju rozpoczął starania o przyjęcie do Wojska Polskiego. Powołany został na stanowisko komendanta Szkoły Straży Celnej w Zambrowie.

15 marca 1922 minister skarbu wyznaczył go na stanowisko naczelnego inspektora Straży Celnej. 31 maja 1927 został zastąpiony przez płk. Stefana Pasławskiego. Ostatnio inspektor Straży Celnej w Grajewie. Losy wojenne nieznane.

W czerwcu 1925 został przyjęty do rezerwy armii z równoczesnym przeniesieniem do pospolitego ruszenia na podstawie art. 118 i 83 ustawy z dnia 23 marca 1922 r. i art. 74 ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. i 1 lokatą[2].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według źródeł rosyjskich urodził się 7 lub 19 września 1871 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 66 z 20.06.1925 r., s. 332.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]